satılık süper kahraman

kopan adam annesini beklerken.

2012-01-18T22:20:00.001+02:00

Uyandı birden. Televizyonu hâlâ daha çalışıyordu. Gördüğü rüyaları düşündü tek tek. Üç günlük bir uykuydu bu. Halıya uzanmıştı, üzerinde sadece gömleği vardı. Camdan sızan güneş, evin ne kadar pis olduğunu gösteriyor, tozlar o sızıntı içinde dans ediyordu. Boynu tutulmuştu. Üşüdüğü için sürekli kendisini büzdüğünden, esnerken çok zorlandı. Hafif doğruldu ve kanepenin önüne koyduğu tahta sehpayla adeta göz göze geldi. Ekmek küflü, fincan yarım, peynirin üstünde sinekler birbirini kovalıyordu. Ayağa kalkar kalkmaz kendini kanepeye bıraktı. Sanki yılların yükü omzundaydı. O yükün altında sanki birden ezildi. Başı öne düştü ve ağlamaya başladı. Televizyon sehpasına yetişip vazonun altındaki danteli alana kadar çoktan ağlamaya başlamıştı bile. Mendil arayacak hali yoktu. Bütünü kenara kıvrılmış halıyı düzeltmeden çıplak ayaklarıyla kanepeye geri döndü. Ağlamaya devam etti. Doğru dürüst yürüyemiyordu. Sonra kanepenin cam kenarı kısmına geçti, dışarıyı izlemeye başladı. Bir kurşun kalem kadar yalnız uzanan yolun sonunda kendisini küçücük gösteren denizi gördü. Dirseği kanepenin kolunda, avcunun içi çenesindeydi. Üç ay hiç kıpırdamadan durdu. Aralık tülden dışarıdaki insanları izledi. Mutlular, mutsuzlar, sevgililer gördü. Herkes için bir şeyler hissetti. Zaten yapacak başka bir işi yoktu. Üç ay sonunda, ayak bilekleri erimeye başlamıştı çoktan. Bir keresinde pencere demirlerinin arasına atlayan kediyi görünce irkildi ve o sırada iki ayak bileği birden koptu. Acı hissetmiyordu. Sadece, eğildi ve gözlerinin ucuyla baktı ayaklarına. Gözleri doldu. Bacaklarını salladı sonra. Birazcık gülümsedi. Tekrardan cama döndü. Kollarının yardımıyla kendisini fincana kadar götürebildi. Üzerinden üç ay geçmesi onun için önemli değildi. Bir yudum aldı, pencereye geri döndü. Yağmurlar, karlar... Mevsimler gözlerinin önünde kendisini gerçekleştiriyordu. Şanslı hissetti. Yine gülümsedi. Kanepenin koluna başını koyup, yağan karı aşağıdan izlemek istedi. Bütün kar taneleri sanki gözlerinin içine giriyordu. Kar bitti, su olup eridi ve eski posizyonunu almak için hareket ettiği an önce sol, sonra sağ dizi koptu. Bir üzümün salkımından ayrılması, bir elmanın dalından koparılması gibi. İdare etmeliydi, başka şansı yoktu. Ayaklarını ve dizlerini aldı, sanki biriktiriyormuş gibi bir kenara istifledi. Oturdu ama hemen karşısındaki komidinde küçük bir bibloya dayanmış bir aile fotoğrafı dikkatini çekti. Dokuz saat uğraştı, sonunda o fotoğrafa ulaştı ve yerine dönebildi. Çardakta çekilmiş bir aile fotoğrafıydı bu. Tahtadan, uzun bir bankta ailesiyle oturuyordu. Annesinin tarafındaydı ama babası daha çok gülüyordu sanki. Annesinin kendisini sevmediğini düşünmeye başladı ve ağlamaya başladı. Bu ağlamak altı ay sürdü. Hayatta en değer verdiği kişi olan annesi, onu sevmiyor muydu? Üzüntüden baldırları da ayrıldı ve sadece gövdesi kaldı. Boyu kısaldığı için eskisi gibi dışarıyı göremiyordu. Olan bitene pek hakim değildi artık. Sadece mevsimler ve onların kendilerine özgü gürültüleri kalmıştı geriye. Aylar sonra kış kendisini fena halde hissettirmeye başlamıştı. Daha önce olmadığı kadar soğuk hissetti. Hasta olacağını düşündü ve çorap giymesi gerektiğini düşündü. Hareket eder etmez çorap giyebileceği bir ayağı olmadığını hatırladı ve acı bir kahkaha attı. Yüzünü mindere dayadı ve bu kahkaha üç ay sürdü. Bunu çok özlemişti. Gülerken soğuk havayı pek hissetmemişti. Bu sırada burnunun donarak düştüğünü farketmedi. Burnunun, kanepenin hemen dibinde olduğunu gördü. Almak için eğilmedi. Burun orada öylece dururken, kafasının da yavaş yavaş koptuğunu hissetti. Kolları güçlüyken bir karar vermeliydi. Ya kafası kendi kopup odanın diğer ucuna yuvarlanacak ya da kendisi koparıp pencerenin önündeki mermere bırakabilecekti. Öyle yaptı. Elleri kafasını mermere koydu ancak manzarası biraz değişmişti. Biraz daha çapraza bakıyordu artık. Küçük bir evin yarısını ve yanında uzanan çalılığı görüyordu. Bir yıl da böyle geçti. Kollar da gövdeden ayrılmış, artık iyice paramparça olmuştu. Bir süre sonra, bir kadının fakir bir bavulla eve doğru yaklaştığını gördü. Annesi olduğunu hemen anladı. Hayatında hiç bu kadar mutlu olmamıştı. Ağlamaya başladı. Çok heyecanlandı. Hemen kapıyı açması gerekiyordu. Kafasını geriye doğru attı ve başıyla gövdesini birleştirdi. Hiçbir şey yapmamak, her şeyden, herkesten uzak olmak işine geliyordu ama annesi söz konusuydu. Gövdesiyle birleşti. İnanılmaz bir şeydi. Organları kek kapları gibi iç içe geçiyordu. Sadece zil çalmıyordu artık. Annesş kapıya da vuruyordu bir yandan. O da acele ediyordu. Yıllardır görmemişti, dokunmamıştı annesine... Yuvarlanarak koluna ulaştı. Sonrası kolaydı. Diğer kolunu da taktı ve sürünerek bacaklarına gitti. Anne de bağırıyordu. Çocuk annesinin beklemesi için dua etmeye başladı. Bacaklarının parçalarını da birleştirdi ve kapıya koştu. Kimse yoktu dışarda. Anne gitmişti.
Silkinerek uyandı. Geceden kalma kıyafetleri, çıplak ayaklarıyla ve hemen kapıya koştu. Kimse yoktu. Bir kurşun kalem kadar yalnız uzanan yola baktı. Rüyasında gördüğü fakir bavullu kadını biraz daha beklemeye karar verdi. Kapıyı kapatmadan birkaç sene daha.

iç terazi.

2012-01-16T01:52:00.002+02:00

İnsanın içinde sabitleyemediği teraziler vardır. Genellikle zaaflarımızın ağır basar bu terazilerde. Sevdiklerimiz, doğrularımız, hep o terazilerde durur. "Kemiksiz" doğruyu edinmeye çalışırız aslında ama genellikle yanıltır teraziler. Çünkü hilelidirler...
Görmek istediğimiz gibi görürüz, hissetmek istediğimiz gibi hissederiz. Bu yüzden, "Öyle demek istememişti aslında" gibi, "Yanlış anladım" gibi saçma şeylerle avunur, sahte bir erinç arar ve bulursak ona sığınırız. Aynı zamanda naif insanlarızdır. Minibüs şöförüne sesimizi bir seferde duyuramadıysak eğer, ikinci kez seslenmeyiz. Bir kez daha duruncaya kadar devam ederiz. Böylelikle, fazladan çok yürümüşlüğümüz vardır. Peki ya sizce, bu kadar fazladan yürümüş insanın pişmanlığı var mıdır?

olurlar ve olmazlar içindeki iyi ki varsınlar.

2011-12-01T19:13:00.004+02:00

bugünün tarihini bir yere yazdım. çünkü bugün hayatımın en güzel hediyesini aldım... benim çok ince, çok narin, çok düşünceli bir sevgilim var. ne olduğunu söylemeyeceğim. bana kalsın. onunla ilgili yazılar da yazmıyorum zaten, bu ilk olacak. hayatımda çok az "bu sefer başka" demişimdir. demeyi de sevmiyorum. tutarsızım, kafası çabuk karışan, çok sıkılgan, umursamaz bir adamım ben. ama değişiyorum. kendi evrimime şahit oluyorum onunla.
farklı konularda kurduğum belki on binlerce uzun cümle vardır. ama konu o olunca, değişiyorum. iki kelimenin içine sığıyorum eğer onunlaysam. şunu söylüyorum: seni seviyorum. eğer değilsem, sadece "seviyorum" diyorum kendi kendime. geri kalan bütün kelimelerin anlamları boşa çıkıyor, çöp oluyor. onu yaz mevsiminin unuttuğu, kışın bir günlük sürpriz yaptığı güneşli bir gün gibi seviyorum. her saniyesi dolu, sıcacık, iç rahatlatan bir gün gibi. ve onunla, bu birgün'ler aylara uzuyor. uzun uzun gülüyorum içime içime.
üstelik, tuhaftır; o yanımda yokken de kahkahalarımdayım. bir yüz ifadesi, bir gülücüğü, bir dokunuşu geliyor aklıma. sanki elleri saçlarımda dolanıyor aniden. yatağıma uzandığımda o'nu düşünerek uyuyorum. eminim ki, hiçbir milyarder benim gibi mutlu uyuyamıyordur. o'nu bazen bir çift kiraza, bazen bir lokma ete, bazen sıcak süte benzetiyorum. sonu gelmeyecek bir şeymiş gibi bir his. ne zaman ayrılmak zorunda olsak, ellerimi yüzünde unutuyorum.
ve bazen, onun etrafta olmadığını bildiğim halde onu görür gibi oluyorum. elleri yettiği kadar uzayacak ve gözlerimi kapayacak gibi. ve uyanınca bazen, ya da oturunca kendi kendime, kokusu geliyor burnuma. ve ona, onu ne kadar sevdiğimin sadece azıcığını anlatıyorum. ve o, yanılıyor.
ve bazen de kızıyor bana. ben de ona kızabiliyorum. en sonhazırladığı sürprizi arkadaşımızın arabasında unuttuğum için kızdı. ama olsun: iyi de oldu. evde en güzel yere koyacaktım ama, yarın dünyanın en şanslı adamı olduğumu arkadaşlarıma da gösterebileceğim... :)

bir şeylerden emin olmak için başvurulacak bir metafordur kutup yıldızı

2011-09-14T22:32:00.002+03:00

hiçbir şey şimdilik. istanbuldayım. tatil dönüşü saldım kendimi bir balon gibi. o yüzden dolanmaya başladım. bol bol yürüdüm, temiz hava aldım. arkadaşlarımla buluştum. sinemaya gitmek istedim ama henüz beceremedim. güzel yemekler yedim. tıkıntı'yı, portekiz yemeyi özlediğimi farkettim.
kalabalık otobüslere bindim. çok sıcaktı. bol bol su içtim. kedi sevdim bir kere. bol bol uyudum. ama genelde kötü uyandım. takvime hiç bakmadım, saati hiç kontrol etmedim. bol bol okudum. biraz da yazdım. birkaçını paylaştım, çoğunu saklıyorum.
bu arada saçlarımın yağlanmasını da kafama takmıyorum. son birkaç gündür burnumu bile dışarı çıkartmadım.
sanki yüzüme bi hüzün yapışmış, çıkmıyor.
bi de kitabımın birine kahve döküldü. ona ayrı üzüldüm.
gözlüklü insanları daha samimi bulduğumu farkettim. ve aslında anlatmak ve konuşmak için ne yapıyorsun diye sorulması gerektiğini farkettim. iyi ki sordun.
bir gece de yıldızları izledim balkonda. hiç kıpırdamadılar. ama öyle bi hissi vardı ki, gözlerimi kapasam, yüzümü çevirsem sanki uzayın o derinliğinde kaybolacaklardı. sanki hırsızlık yaparlarken yakalanmış gibilerdi. bu arada ne tuhaf değil mi? sen de ben de olduğumuz yerden kutup yıldızını görüyoruz... bir şeylerden emin olmak için başvurulacak bir metafordur kutup yıldızı. güvenilirdir, aldatmaz. hep oradadır. bi de saçlarımı kestirdim. çok güzel oldu. ama hiç fotoğraf çektirmedim. bu aralar, dediğim gibi, sanki gülmek yakışmıyor. sebebini bilmiyorum. tuhaf günler yaşıyorum.
umarım geride kalan her şey gibi bu günler de geride kalacaktır.
mutlu olmana çok sevindim bu arada. çünkü bunu hakediyorsun...
böyle işte.

yedi kişilik cenaze ve sepya fotoğraf.

2011-09-13T19:06:00.000+03:00

sepya bir fotoğrafı vardı.
boynunu bükmüş, saçları parlıyor.
sanki içinde değil gibi fotoğrafın
yüzü düşük,
sol eli yüzünde,
başını bir cama yaslıyor.

masasında dururdu.
kendiyle göz göze geldiği tek fotoğraftı.
eylül ortası öldü
aldılar, yıkadılar, gömdüler.
sıradan bir seramoniydi gidişi.
cenazesinde yedi kişi vardı.
doğup büyüğümüz
sonrasında öldüğümüz gerçeğini anlatıyordu bize.
sıradan bir gidişti.
burnu bile kanamadan ölmüştü.
yaşı 28.

hikayesi anlatılsa arada kocaman boşuklar olur
insanların dolduramayacağı boşluklar.
kedilerin, kalabalıkların, arabaların ve denizlerin de.
"bir şey bırakmak gerek giderken" diyordu hep.
bir mektup bıraktı.
okunsa belki insanlık kurtulur, medeniyete ererdi.
tek odalı evinde astı kendini.
yaşı 28.
sayınca hemen bitiyor değil mi?
yaşayınca da öyledir, eminim.

o fotoğraf geliyor şimdi aklıma.
sepya.
tek fotoğrafıydı zaten.
sonradan anladım ki, kendiyle konuşuyordu.
saçları parlıyordu, saçları ne güzeldi.
o kadar sıradandı ki, tanrıya vereceği bir hesabı yoktu
yedi kişi gömdük.
saysan yedi günü üst üste güzel geçmemişti.
sanki yedimizin çoğu
o mezarın başında fazlalıktı.

Gökmen Kaya

21. yüzyılda otobüslerde uyumaya devam ediyoruz

2011-09-10T11:32:00.000+03:00

ağaçlar yeniden ayaklanıyor.
eski bir küfür tekrar dilleniyor...
siyah beyaz bir filmin ortasında,
kahverengi yapraklar dökülüyor.
ne olursa olsun, sen siyah görüyorsun.
bir karışıklık,
bir kalabalık,
bir otobüs daha doluyor.
herkes yorgun.
zaten, ne zaman yorgun değiliz ki?

bir çerçeveden bakıyorum dışarıya
beni düzeltecek tek şey sensin.
ne bu gürültü,
ne bu karmaşa...
sanki gelsen düzelecek her şey.
tek sorunumuz bu.
toplumca olmasa da,
bireysel bir mutluluk duyacağım.
gelsen ne güzel olur.
ama gelmiyorsun...
haklısın, sen de yorgunsun.
zaten, ne zaman yorgun değiliz ki?

kendine not tutan adamın karışık kafası

2011-09-09T14:29:00.004+03:00

Sanki yüzüne tokat düşmüş. Moralin hep bozuk. Uçmaktan sıkılmış bir kuş gibisin. Oysa uçmaktan nasıl sıkılır ki bir kuş?
Sanki yerinde sayıyorsun. "Üzülme, geçecektir" diyorlar, inanmıyorsun.
"Sen bilirsin" demek isterdim. "Dinlen istersen, bak bir etrafına, dolaş biraz kafana göre" demek isterdim ama dinleyecek halin yok.
Bıkmışsın. Belki de haklısın ama tamamen haklı olmadın hiç.
Elbet kalkacaksın düştüğün yerden.
Kalkış zamanını erkene alsak biraz, çok mu sendelersin sonra? Bence hayır.
İyi düşünürsen iyi olur ancak. Sen de iyi düşün bence.
Ayrıca, bu kadar ince giyinmekten vazgeç artık.
Havalar soğudu. Seni senden başka düşünen yok.
Derin bir nefes al, sonra yüzünü yıka ve sokağa çık. Temiz hava her zaman iyidir.

Üstelik, faydası yok bunun. Böyle olmanın, böyle davranmanın, günde 3-5 kere içmenin, kahvaltıyı birayla yapmanın, zaman geçsin diye şaraba alışmaya çalışmanın, sigara içmeyi denemenin, kötü şeylere alışmak için zaman kaybetmenin gereği yok.

Yalnız bir şeyin gereği var, iyi olmak.
Biz iyi olalım, her şey iyi olsun.

13 iken yalnızlığa bakmak

2011-09-08T01:22:00.000+03:00

taşın üstünde oturup sokağa bakıyordum.
insanlar, çöpler, arabalardı gördüklerim...
biçimsiz bir yalnızlıktan çıkmıştım,
yüzümdeki yastık izi günlerdir aynı yerde...
belki de, bilmediğim bir yanlışta ısrar ediyordum
ara sıra da simit yiyordum.
bir vapur daha kalkıyordu.
bu on dokuzuncuydu.
çıktı geldi sonra.
sarı bir elbisesi vardı
beyaz da bir suratı...
anlattı bir şeyler,
o da yalnızmış benim gibi.
sadece şeklimiz farklıydı, belki de hikayelerimiz...
sarı elbiseli kız, telaşlı telaşlı anlatıyordu olanları
sonra bir ses duydum:
"eve gel" diyordu.
"en azından seni düşünen bir annen var" dedi sarı elbiseli kız.
sonra da gitti.
13 yaşında yalnızlık diye bir şey olmadığını
ben böyle öğrendim işte.

ben:

2011-09-02T20:58:00.001+03:00

ben seninle,
bir gün aynı küvete girebilme ihtimalini sevdim.

tren.

2011-08-30T00:50:00.002+03:00

mutsuzluk ve kötülük tren gibidir,
kendisini gösterir
ve gerisi gelir...

ama mutluluk ve aşk öyle mi?
onlar hep kaçan son otobüs gibi.

kondisyon

2011-08-29T02:26:00.002+03:00

güzel bir hayatın,
aşkın
samimiyetin peşinden koşarken,
kondisyon yaptık.

atmak içine

2011-08-28T01:19:00.002+03:00

bazen anlamlı sözler ediyorum.
ama o sözleri yazmıyorum
yazınca anlamlı olmuyorlar...
bu;
yaşadığın şeyi anlattığında,
anlamsız, havada kalması gibi olayın.
içime atıyorum
içime sıçayim.

surat kokusu

2011-08-26T01:20:00.002+03:00

Surat her zaman anlatır gerçeği. Hiçbir şey saklanamaz ondan. Nergis Abla'nın kocasının boğazını kestiler. 2 kız okuttu direksiyon sallayarak. Bir gecenin orta yerinde, evin ortasına bir acı oturdu. Bıyıkları vardı amcanın. Adını hatırlamıyorum. Ölüm acısı 20. yüzyılda Hikmet'in de dediği gibi kısa sürüyor herhalde. Koltuk altında gazetesiyle gezerdi. Sokak lambasının altına çekerdi arabasını. O zamanlar özenirdik ona mahallece. Çünkü bizler, mahalle aralarınad kaybolmuş onlarca Del Piero'yduk, Maldini'ydik. Pepsi kutusuna fotoğrafımızın basılmayacağını bilecek kadar gerçekçiydik. O yüzden ölümleri de kolay kabulleniyorduk, mahallenin hastalarını da, arka mahallede çıkan kavgaları da. Mahallede polis, kapıda ambulans vardı. Bütün mahallenin huzurunu bozar bu. Sirenlerle dolu bir çocukluktu bizimkisi. Belki de şanslıydık. Çünkü kötü günler, kötü günleri çeker... Bazı hayatların felaketleri bitmez. Kanayan mendiller görmedik. Bu yüzden suratımıza hafif çizikler atıldı. Dizlerimizi, suratımızı, kollarımızı saymıyorum. Pis birer sokak kedisiydik.
Yıllar sonra konuştum Nergis teyzeyle. Dokunsam ağlayacaktı sanki. O yüzden el sıkışmadık. Ara sıra ekmek almaya giderken görürüm onu. Yüzüne yapışan ifade yine yerindeydi. Cesur kadındı ama. Hâlâ daha öyle. Evini değiştirmedi. Anılarla yaşıyordur belki. Kızları evlendi gitti, o yaşamaya devam ediyor kutu gibi evde. Bugün evinin kapısından içeri baktım. Elleri titreye titreye çantasını arıyordu. Sanki bir koku vardı evde. Sanki yüzüne yapışan o ifadenin kokusu. Geçer mi, geçmez mi bilmiyorum...

Sadece ara sıra o aslında yaşamayan kadının yüzünü görüyorum.
Gözlerimi kapayıp düşününce, sanki o ifade bana da geçecek gibi oluyor.
Böyle zamanlarda, kirli ellerimi, yaralı bacaklarımı düşünüyorum.
Çocukluğumdan kalanları ayıklıyorum.

badanası beyaz duvarlar.

2011-08-21T00:39:00.000+03:00

anlamsız yüzünü düşünüyorum..
yorgunluktan eğilip dizlerini tuttuğun zamanlar gözlerimin önünde...
sanki burnun yine boynumda, uzanıyoruz bu koltukta..
ortadan kırılmış bir dal gibi iki büklüm yattıyorsun yanımda
nefes bile almıyorum uyanma diye..
radyo cızırdıyor hafif, durup durup yeniden çalışıyor motorları beyaz eşyaların...
sessizliğin içinde kulaklarıma seslerinden yazıyorum yani...
badanası beyaz duvarlara yankısını haykırdığım siyah hayaller içinden
seslerini seçebiliyorum kahrolası sessizlik içinden...
ve diyorum; keşke burda olsaydın şimdi..

şehir ve güneş

2011-08-21T00:31:00.001+03:00

"yabancısı olduğun şehrin güneşi, kollarını açıp, sıcacık karşılamaz seni..."

iz

2011-08-09T17:08:00.003+03:00

İçine siyah bulaşır insanın bazen. Sakat bir saate güvenir, çünkü başka saati yoktur. Sürekli çakmak isteyen adamlar gibi olur. Bu saat sorar.
Zaman kavramı yoktur. Sevdiğiyle de böyle olsun ister. Omurgasına parmaklarıyla evler kurmak ister zamansız adam. İçindeki siyah, en mutlu anda bile bırakmaz onu. En mutlu anın ortasında bile "Bir gün biterse" korkusu ya da "Bir gün bitecek" gerçeğiyle yaşar. O yüzden mutluluğu hep yarımdır. O yüzden ne zaman bir başkasını sevmeye başlasa, kalbini eksik götürür. Bir ilişkideki bütün amacı bir "iz" bırakmaktır. Bir aşkın bittiği andan itibaren birazcık da olsa konaklamak ister gittiği yerde. O yüzdendir ki, bol bol fotoğraf çektirir sevdiği kadınla. Diş fırçasını aynanın önüne koyar, giysi dolabına bir not yazar, bol bol hediye alır...

Zamansız adam içmeyi sever. Önü boş olan bir manzaraya geçer, denizi izler, geceyi izler, karanlığı izler... Sağ el genellikle şişe tuttuğu için daha soğuktur. Oysa o, sağ elin soğukluğunu sevdiği kadınla doldurmak ister. Tıpkı göç ederken yer değiştiren farklı kuşlar gibi.

Sonra da yazar.
Bir dram yazar,
bir kahramanlık,
aşk,
kaybetmek,
özlemek ve
ölmek üzerine.

Belki de;

2011-08-02T22:07:00.003+03:00

Düşünmemek için çıldırıyorum sanırım. Neyi düşünmemek istediğim konusunda da bir fikrim yok. Uzanıyorum sırtüstü. Tepemde güneş, tek ses dalgaların sesi...
Ne hayalini kurduğum bir araba var, ne de bir ev, mobilyalar, bir hayat arkadaşı.
Endişesizliğim ürkütücü. Sanki sonu yokmuş gibi, hep kendini tekrar ediyormuş gibi. Sanki hiç doğum günüm gelmeyecekmiş gibi mesela. Dolan 365 gün, sanki 366, 377, 378 gibi gidecekmiş gibi. Umursamaz olduğumu düşünmüyorum ama. Tuhaftır olan da bu.
Aptal aptal şeyleri düşünmekten, sıra önemlilere gelmeyecekmiş gibi. Sevmediğim bir kadınla evlenecekmişim, hayatımın içine sıçılacakmış gibi hissediyorum. Hiç düşünmediğim ilerideki evimde bok rengi berjeller olacak bu gidişle. Çekyata vurduğumda tozlar yükselecek. Ki aslında alerim vardır. Çok hapşuracakmışım gibi.
Belirsiz umutsuzluk. Belki de doğrusu.. Doğrusu nedir ki?

Eli cebinde, bir yangın izlemek.

2011-04-28T01:39:00.003+03:00

Hayatımın yarısı iyi biri olmak çabası içinde, diğer yarısı da, değiştiğini düşünen tuhaf adamın taşıdığı beden içinde geçti. Ben hep sabit bir kişiliğin içinde olamamanın acısını çektim. Her farklı yaklaşmamda kişiliğim biraz daha bölündü böylece.
Azalarak, çoğalarak, düşerek ve doğrularak devam ettim.
Doğrularım iki elimin parmaklarını geçmez. Yanlışlarım da ısrarlarımdan ve duygularımın üzerinde fazla hakimiyet kurmasından gerçekleşti.
İdeal adam olmak yolunda tereddütler yaşadım. Daha da yaşayacağım.
Ne çok iyi bir dost olabildim ne de çok iyi bir sevgili. Sürekli 2. lig takımlarının yedek forveti gibiydim insanların hayatında. Ne zaman bir şeylerin arkasına saklanacak olsam, "Elimde imkanlarım olsaydı..." diye başlayan cümleler kuruyorum.
Üstelik avunmanın yüzlerce farklı çeşitini, yalanın onlarca çeşidini buldum. İyi yanım da bu birazcık. Çünkü yalan söylemek yerine daha çok avunmuşum. Benim sorunum demek ki hep benmiş.

Ağzımda bira tadı, ağrıyan gözlerle bir güne başlamak klasiğim olmuş zamanla.
Ve yalan yere fazladan diş fırçaları tutmuşum aynamın önünde. Sırf beni yalnız göstermesin diye. Üstelik, duvarıma astığım iki çerçevede de kalabalık insan grupları olması, ne kadar da tuhaf...
Yanan evler geliyor gözümün önüne. Ve bazen, bir bardak su döksem tümü sönecekmiş gibi düşünüyorum. Ama elim bardağa uzanmıyor.
Zaten neden uzansın ki?
İnsanın değişmeyen davranışları, bir müddet sonra alışkanlığı haline gelir.
Ben, bugüne kadar ne yanarsa yansın, ellerim cebimde izledim.

Maskeler

2011-02-14T04:04:00.002+02:00

Maskeler. Ne çoklar. Bizim "biz" olmadığımız anları en güzel onlar kapatır. Çocukken çiğnediğin yasak bir kötü sonuca varması gibi...
İnsanoğlu dönemler yaşar ve bu dönemler içinde maskeler takar. Mutluyu oynar, mutsuzu oynar, kızgını ve yalnızı, sevgisizi, açı, umursamazı...
Maskeler takılıyken, insanlar tanırız. Sonra zaman gelir, o yeni tanıdığımız insan, bize zaman içerisinde değiştiğimizi ya da hiçbir zaman göründüğümüz gibi olmadığımızı söyler. Haklıdır. Bizi hangi maske ile tanıdıysa öyle görmek ister.

Eğer hayatınızın belirli bir döneminde sürekli yalancı olduğunuz ima edilmeye başlarsa sebep bu olabilir.

Bana oluyor.
Sizi gülerken tanıyan insanların yanında hep gülmek ihtiyacı hissetmek.
Ya da mutlu olduğunuzda şaşıranlara tanık olmak.

kan damarlarıma koşarken

2011-02-06T01:23:00.000+02:00

gözlerin eylül'dü.
nereye dokunsam etindi sonra.
sanki kaçıyorduk kovalanmadan...
elinin yeri saçlarım, ağırlığının yeri üzerim.
seni bir düzine seviyordum ve
damarlarımda atlar koşuyordu.
koşuyordu ve durmuyordu.
ve işte:
hayatından bir iç çamaşırı daha eksiliyordu
ve biz, medeniyetlerimizi terkediyorduk...
böyleydik.
sevişiyorduk.
bir süre sonra,
medeniyetlerimiz dönüyordu,
karşılıklı kahve içiyorduk.
aşk,
atkında sakladığın kızarıklıklarda duruyordu
bırak, dursundu.

Gökmen Kaya

Bu veda çok zor oldu

2011-01-13T16:37:00.002+02:00

Her sağlam Galatasaray taraftarının bir anısı vardır Ali Sami Yen’de. Önünden geçerken bile tuhaf hissediyorken, şimdi yıkılacağını bilmek... En çok taraftar üzülüyor. Bu sevgi, sevgiliye olan sevgi ile aynı. İnsan ayrılırken anlıyor kıymetini. Sevgi ve aşk böyle yaşanır. Kötülükleri görmez gözün. Ya da ayrıldığında sevgilinden, dönüp baktığın zaman aklında hep güzel şeyler kalmıştır. Kötülükleri düşünmezsin. Taraftarlar da düşünmüyor. Düşünenler elbette vardır ama, onlar o üzüntünün bile güzelliğinin farkındaki taraftarlar...

Galatasaray’dan, Galatasaray’ın büyüklüğünden, Ali Sami Yen’in kişiliğinden bahsetmenin yeri değil şimdilik. Eti ve kemiğiyle, damarlarıyla canlı mı canlı duran mabedimize veda vakti.

İlk kez o kapıdan içeri ilkokula giderken girdiğimi hatırlıyorum. Küçük ayaklarımla merdivenleri bitirirken, Eski Açık büyüyordu yavaş yavaş gözümde. Sonra insanlar. En güzel yanı Sami Yen’in, içindeki herkesin “senden” olduğunu bilmek, “ait” hissetmek. Sonra, sarı ve kırmızı. Renkten çok daha ötesi. Tribünden çıkıyorsundur, ayağın takılır, hemen tanımadığın bir el uzanır sana. O elin samimiyetini yaşadığın hayatın içindeki her alanda ararsın ama bulamazsın. O samimiyet Sami Yen’in samimiyetidir. Su almak istersin, paran yoktur, yandaki taraftar paranı tamamlar. Küçük bir İzmir’dir kendi içinde Ali Sami Yen...

39 derece ateşim vardı, bir gün sonra da Gaziantep maçı. 4 kat çorap giydiğim ilk ve tek gün. Şişme ve kocaman bir montun içinde, kırmızı burnumla ve üşüyen ellerimle bağırıyordum: 4 sene üst üste şampiyon olduk! 2-0 kazandık.

Bir gün de, Eski Genel Sekreter Sinan Kalpakçıoğlu 2 tane bilet vermişti. Hayatımın ilk protokol maçıydı. Rakip Ankaragücü, skor yine 2-0. Çok para kazanıp, iyi yerlerden kombineler alabilme hayali buralarda başladı. Özhan Canaydın’la tanıştım, Adnan Polat’la, Burak Elmas’la. Sıradan hayatımın “unutulmazları” arasına girmişti o günüm. Her taraftarın imreneceği o kahverengi koltuklara oturmuştum.

Çocuktum, bir tane Bursaspor maçına gitmiştik. Bütün Emirgan! Berberinden çaycısına, koltukçusundan bakkalına! Arif, Hagi, Hakan Şükür... Üzerimde sarı formam vardı, önünde Show Tv reklamı. Hiç unutmam, 8 numara. Hugo Suat’ın numarası. Yine kazandık. Hep birlikteydik. Tanıdığım ama taraftar yüzünü göremediğim abilerimleydim, babamlaydım. Dünyanın en güzel köfte ekmeğini yedik.

Milan maçı da var. Jardel’in son dakikada 2-0 yaptığı, tarih yazdığımız maç. Sami Yen’de değildim. Yıl 2001. Yaşım 13. Kanal 6 yayın aracını yanında kaşkol, düdük, çekirdek satan bir amca vardı. Oradan düdük aldım bir tane. Paramın yettiği tek şey. Maç saatine kadar dolandım oralarda. Mecidiyeköy son durağının eski yerinde, dönmem gereken otobüsü zor buldum. Hayatımın tatlı ve korkulu anlarından birisiydi. Böyle anlar çok az yaşanır. O gün o maçı televizyondan izledim ama, kendisinden 6-7 saat haber alınamayan bir çocuk olduğum için tartışmalı bir akşam geçti. Galip geldiğimizde ise, her şey daha güzeldi...

20:45 şampiyonluğu! Son maç Sami Yen’de değildim ama o sezon bir sürü maça gittim. O maçı da Emirgan Ocakbaşı’nda izliyordu herkes. Bir de yandaki kahvede. Babamla 2 aydır küstük. Göz göze bile gelemiyorduk. Neden kırıldığımızı bile bilmiyorum şimdi sorsanız... Neyse, Denizli – Fenerbahçe’yi perişan ediyor, 17 dakika uzatma var. Kahvedeyim. Fahri amca oturduğu koltuğu masanın üstüne vurup kırıyor! Kahvede çıt yok! Herkesin yüreği ağzında, Fenerbahçe montlular bir yanda, biz bir yandayız. Tuncay koridorda sahaya çıkmadan önce “Bir çuval gol atarız” diyor. Babamın yüreği dayanmıyor, dükkana kapamış kendini. Ne televizyon açık ne radyo. Bu gerginlik tartışmalara dönüyor, uzatmalar falan derken, şampiyon oluyoruz. Ağlaya ağlaya dükkana haber vermeye gidiyorum. Babamın dünyadan haberi yok. Sarılıyorum, ağlıyoruz. “Şampiyon olduk” diyebiliyorum kendimi zorlayarak. O gece Ocakbaşı’na gidiyoruz, masamızda Aslansütü, yüzlerimiz gülüyor.

Son lig maçı, rakip Gençlerbirliği. Saniye 43 olmuş, 1-0 yeniğiz. Kar tipiye dönüyor, sıcaklık eksilere düşmüş... Eller ayaklar buz. Oraya kadar gelen taraftar, o soğukta o stadı dolduran taraftar, kendileri kadar sorumlu davranan oyuncular görmek ister. Sahada gezen, 3 pas yapamayan adamlar vardı. Acizlikten gözlerim doldu. Soğuk kipriklerime vurdu sonra. Sadece ben böyle değildim. Bütün taraftarlar isyan ettiler bu duruma. Ben futbolcu olsam, bir daha çıkmaya yüzüm olmazdı sahaya. 75. dakikaya kadar dayanabildim. 2-0 kaybettik. “Sami Yen hakkını size helal etmiyor!” diye bağırırken taraftar, güzel anılarım, hatıralarım arasına bunlar da girmesin, görmesem daha iyi dedim kendi kendime. Yine de ne o stada, ne o renklere bağlılığımı kaybettim. Kötü bir vedaydı Sami Yen’e. Zaten bu son gidişimdi.

Daha çok anısı vardır bu mabedin. Ayrılık kolay gözükebilir. Ruhumuzu, tarihimizi, duruşumuzu taşıyarak gidiyoruz Aslantepe’ye! Yeni bir sayfa açıp, eski ruhumuzla gidiyoruz yeni cehenneme!

Yoldaki adam

2011-01-05T00:38:00.002+02:00

Hayaatlarımdaki hatalarımdan çıkarttığım dersler elbet ki var. Bazen bir sürü taş devirdiğimi, insanların o taşların altında ezilenlerin olduğunu görüyorum. Aslında hatalarımdan, düşüncesizliklerimden, tercihlerimden utanmıyorum. Yaşadığım ne varsa hepsi birer sınav. Geriye dönüp baktığım zaman iyilerin, güzelliklerin çok olacağına eminim. Miktar farkedecek sadece. Ama iyiler çok olacak. Göreceğiz.

Bir yandan da komik ama. Yakın gördüğüm insanları, tanıdığıma kanaat getirdiğim insanlarla bile bile yanlışlara düşüyorum.
Sürprizlerle dolu bir hayatımız olacak.

Bu arada öğüt verip verip giden teyzeler gibi oldum. Bloguma ilgi göstermeliyim daha çok. Hatta 2010'a dair bir şeyler söylemeliyim.

Evet bunu yapmalıyım.

Bazı günler..

2010-12-02T11:46:00.002+02:00

Bazı günler, geri gelir. Özlediğin ya da özlemediğin. Dönesi gelmiştir gelir...

Kendi yönetmediğin bir filmde; keydini oynuyorsundur. Müdahale edemezsin... İşte üzüntü de burada başlar.

devam etmek istiyorum

2010-11-29T16:42:00.004+02:00

Kırıklarla dolu bir çizelge gibi, yükselip alçalan bir hayatı yaşıyorum. Kah uçuyorum gökyüzüne seyrediyorum alemi, kah iniyorum yeryüzüne, seyrediyor alem beni!

Bu yükselme sadece duygusal anlamda olmuyor. Okulsal bir hayat yaşadığımdan da oluyor.

Genelde geziyorum. Elimde fotoğraf makinesi, bakınıyorum sağa sola. Bazen bir kitabın peşinden koşuyorum gözlerim kızarana kadar...

Bazen de tavanı izliyorum. Bazen saatler sürüyor. Sessizliğimin orta yerine kibrit düşse, koparıyorum kıyameti!

Kıyafetler denemek istiyorum. Yeni ayakkabılar giymek, vapurlara binmek, sokaklarda bağırmak, dere kenarına çadır kurup, defalarca aynı günü yaşamak istiyorum. Sonra da bir konserde kendimi kaybetmek; müzik damarlarımı çatlatana kadar kaybetmek kendimi...

Sanırım zihnimde geçen bütün bu eylemler silsilesi, ben bir boşluğa düşerken oluyor.

Düşerken düşünüyorum. Hayatımda eksikliğini bulamadığım bir şeyi en uygun yere koyup; yani düştükten sonra yara bandını dizine takıp koşmaya devam eden bir çocuk gibi devam etmek istiyorum.

Bütün denetimler kalksın. Bütün "neden" soruları kağıtlara yazılıp denize bırakılsın.

Nedensiz bir şey yapalım insanlık.

Bu kadar nedenimiz varken yaşamayı zorlaştırıyoruz çünkü...

Kadın

2010-11-26T17:56:00.002+02:00

Yaradılışa bakıyorum. İnsanlar en güzel ve en özel yaratıklar. Tabii entrikaları falan saymıyorum. Kafka'nın romanında bir sabah böcek olarak uyanan adam, bir süre sonra insanların hayatından bıkıp böcek kalmaya karar veriyor ya, öyle değil... Kötülükleri saymıyorum. Saf olarak bir kadın ve bir erkek olsun gözünüzün önünde.

Yaradılışa bakıyorum. 3. bir cinsiyet olsaydı, biz erkekler o 3. cins ile kadınlar için kavga ederdik.

Yüzleştiğim İstanbul

2010-11-23T12:01:00.005+02:00

İnsanlar çevrelerine düşkün değillerse, özellikle de İstanbul'da yaşıyorlarsa, gerçekten de gaflet içindeler. Gezip görmediğiniz, hiç dokunmadığınız bir İstanbul -bilseniz de bilmeseniz de- var.

Bilmiş bilmiş konuştuğuma bakmayın, ben de bilmiyordum bir ay öncesine kadar... Gazetecilik öğrencisi olduğumu bu bloğu takip eden insanlar bilirler. Fotoğraf hocamızla -Haluk Çobanoğlu- İstanbul Tarihi Yarımadası'na gittik. Balat, Unkapanı taraflarını gezip fotoğraflar çektik. O çekim sırasında kendimi dünyadan bi haber olan zengin çocuklarına benzettim. İnsan "görmediği ile" bu şekilde karşılaşınca böyle hissediyor işte... 2 sefer daha gittim ayrı olarak. Sefalet içinde insanlar ve hayatları.... Yıkılmamak için yandaki beton binaya sırtını yaslanmış yaşlı tahta binalar... Su birikintileri, oyuncak silahlar, özensiz bakkallar, pis suralı çocuklar... Bu manzaraları daha önce fotoğraflarda görmüşlüğüm vardı. Yaşayınca çok başka oluyor. Bir çocuğu başından sevmek, kamerayı verip bir fotoğraf çekmesini seyretmek, ayaküstü onlara okumanın güzelliğini anlatmak, heyecanlarına ortak olmak, konuştuğunda yanlış cümleler seçip seçmediğini kavrayamadığı için, söylediğini hızlıca söyledikten sonra yanımdan hızla ayrılan çocuklar.

Çok başka bir yer İstanbul. Hani, Nazım'ın bir dizesinde dediği gibi, "derya içre olup, deryayı bilmeyen balıklar..." gibi hissettiren bir yer. Bu arada fotoğrafın en sevdiğim yanı da bu oldu sanırım. İletişim kurmak ve tanımak.

Unkapanında mesela, yol ortasında kasaplar var. Seyyar satıcılar çığlık çığlığa... Toptancılar baharat satıyorlar ve yolun karşısında da bir leğen içinde işkembe tuzlamışlar. Yavaşlamak zorundasınız çünkü her yerden tavuklar çıkabiliyor. Attığınız adımlardan anlıyorsunuz; bir medeniyetten çıkıp başka bir medeniyete doğru girdiğinizi.

En çok zoruma giden, defalarca turistlere benzetilmem oldu. Balta girmemiş ormanlar değil, Unkapanı. Ama o kadar alışmışlar ki o kabuğa, çıkmak istemiyorlar. Haliyle gelenler de yabancı onların gözünde... Çocuklar yanaşıp pantolonumdan çekiyorlar. Para her yerde aynı dilde sanırım. Hepsi hep bir ağızdan "Mani, mani" diyorlar. "Bir dakika çocuklar" dediğinizde sizden kötüsü yok. Çünkü Türk olduğunuzu anlıyorlar ve hayal kırıklığı yaşıyorlar. Paradan sonraki istekleri ise fotoğraf makinesine dokumak. Fotoğraf onlar için de çok başka bir dünya. Bir tanesinin fotoğrafını çektim, sonra da gösterdim... "Aaaa, İsmail" dedi kendi fotoğrafına bakarak...

Bazı çocuklar çok ayırt edici geliyor insanın gözüne. Bazen, bazı dönemlerde insanların başına gelir. Bir yerdesinizdir ve kendinizi oraya ait hissetmezsiniz. Kendinizi dışarda görürsünüz... Eviniz, yaşadığınız sokak, kıyafetleriniz, belki delik ayakkabınız... Etrafınızdaki insanların da sizin hayatınıza yakın bir hayat yaşadıklarını bile bile reddedersiniz yaşamınızı. Böyle anlarda yüzünüze bir kibir yapışıverir. Ama bu "pis" bir kibir değildir. Kibirin en pis olanı "diğer tarafta" yaşayanlarda vardır. Bu yüzdendir ki, bazıları "Mağrur" bakar sana. Yanındaki arkadaşlarından utanır ama kol kola yürümeyi devam ederler. "Acaba ne düşündüler hakkımda" diye düşünür o. Kafasının içine giremeseniz de bilirsiniz. Fotoğrafın dili sabittir. Hisleriniz de genelde doğruyu söyler. Aslında uzun uzadıya düşünmeye gerek yoktur. En dik yürüyeni, en yukardan bakmaya çalışanı, en rujlusu... Yatağa uzandığında bile uyumadan düşündüklerini hissedebilirsiniz...

Yani, eğer fırsatınız varsa, gidin oralara. Klişe gibi gelebilir; 10 sene sonra yok oralar... Ne tahta binalar var, ne de o insanlar, ne esnaflar, sokak oyunları... Alın fotoğraf makinenizi, unutmayın çemberlerimizin dışında da bir hayatın aktığını..

Ayna

2010-11-14T18:17:00.002+02:00

"Neden bu kadar çok ayna var ki odanda?" dedi.

"Çünkü ben yalnız bir adamım" dedim.

"Tahmin ettiğimden de yalnızsın o zaman" dedi.

"Yalnız değilim, kendimleyim" dedim.

Sakıncalardan atlamak.

2010-10-11T11:05:00.002+03:00

Harika bir gün yaşadım. Sakıncaların üzerinden atlaya atlaya, sessiz sakin.
O'na "Seninle yağmura yakalanmak istiyorum" demiştim. Şaka gibi bir yağmur yağdı. Mucizeler en uzak memleketken gözümde, karşıma çıktı... Bu "his" gerçekten garip.

Ama üzülecekmişim gibi olan hissimin içinde, kocaman bir gölete düşmüş karıncanın kapladığı yer kadar olan bir "umut alanı" var. Bir de güzel güzel rüyalarım.

.../...

Ne tuhaf insanoğlu... Severken hiç bu kadar "çiğ süt emmiş" hissetmemiştim.
Doğama veriyorum yaptıklarımı, yapacaklarımı...
Eşikler atlamak, güzellikler yaşamak, hatta ayakkabılarını kapımda görmek istiyorum.

Çünkü bu seni seviyorum'un içine nal salmaktır.

.../...

Çok söyleyesim var ama açık konuşamayacak kadar kapalıyım dünyaya karşı.
Gözlerim bile sadece sana baktığımda güzel açılıyor.

.../...

Doğamın içindesin.

Seni bir de bu yüzden seviyorum.

Bana renk lazım.

2010-10-07T14:56:00.003+03:00

E bu kadar süre yazmazsan, sayfa sana bakar, sen sayfaya bakarsın. Okumadığım bir kitap muamelesi yaparak bir kenara attım resmen blogumu. Dün geçmiş yazılarıma baktım. Çok hoşuma gidenler oldu.
Sanırım buradan yola çıkarak büyüdüğümü söyleyebilirim bile.
Kocaman laflar etmişim.
Kendimi geçmişimi okurken, maskeli, çok bilen, çok yanılan, sevmeyi beceremyen bir adam olarak gördüm.

Şimdi omzumda bir çukur var. Çünkü bir yerde kendime söz vermişim.
Yalnızlıktan şikayetçi değilim ama sıkıldım gerçekten.

Bana renk lazım!

Açıklama -kim oluyorsam ben-

2010-09-01T16:08:00.003+03:00

www.twitter.com/gokmenkaya

www.gokmenkaya.deviantart.com

www.formspring.me/gokmenkaya

bunlarda ben varım.

Ne olursa olsun.

2010-09-01T15:50:00.002+03:00

Günü geldi sevdik. Çok sevdik. Korkusuzca atılan adımlarımız kadar, korkarak atılan adımlarımız da oldu.. Bazen koştuk sevinerek, bazen üzüntümüzden olduğumuz yere çömeldik..

Şimdi ne zamanı bilmiyorum. Sanki bilmediğim bir şehirdeyim... Herkese yabancı, herkesten uzak...

Bazen de o şehir damarların işte.

İç organların.

Korkuyorum koşmaktan, ayaklarımın kırılmasından, bir daha yürüyememekten..

"Ne olursa olsun, bir an önce olsun" demeye az kaldı sanırım.

Sonu güzel olsun.

Trene bindim.

2010-08-14T22:42:00.001+03:00

Sirkeci'den trene bindim. Adım attım vagona, yıldırım düştü kalbime.

Sızlıyor hala.

Olsun ama böyle sevgili 2

2010-08-12T14:41:00.003+03:00

Evime geldiğimde ayakkabıları kapımda olsun. Bir kadeh kırmızı şarap, eski kaşar bir tabakta.. Müzik arkada: Frank Sinatra - Fly me to the moon. Bana baktığın zaman, korkuların kaçacak yer arasın.

Bir de sözünde dur.

Bu da önemli.

Olsun ama böyle sevgili

2010-08-12T00:37:00.002+03:00

Sırtıma zıpla yeri gelince. Saçların açıkken de güzel olsun topuz olduğunda da...

Her daim güzel kok. Güldüğünde gömleğimin düğmelerinin kopacağını hissedeyim. Sana kitap okumama, kötü sesimle şarkılar söylememe izin ver. Elbisen kirlendiğinde kızma kimseye. Çoğu zaman gülüp geçmeyi bil. Filmlere gidelim, yemekler tadalım.. Hatta maça gidelim el ele. Sami Yen'de bağıralım deliler gibi. Konserlere gidelim bir de. İçkiye düşkün ol. Sabahın 5'inde, bir kaldırım taşında, ben yanında, rujun yanaklarına taşmış elinle silmekten... Sıkılmayalım. Sana kırıcı olduğumda bil içimi. "Yeter, konuşmak istemiyorum" dediğimde susmasını bil. Düşünme bir de ileriyi. Her harekete ayrı anlamlar yükleyip ona karşılık vermeye çalışarak yaşama. Hesaplarla gelme bana. İnanalım aşkımıza iskelelerdeki saatin doğruluğu kadar. Uyu bazen de omzumda. Bazen de kollarımda... Ve mutlaka uyandığında güzel ol. Önümüzdeki günün hayalini kurarak uyumalıyım. Arkadaşlarımız bizi anlatsın birbirine. Bir de filmimiz olsun.

Devamı var aslında...

Karın ağrısı işte.

2010-08-05T13:33:00.003+03:00

"Çık dolaş" dedim yağmura. Yağmur dolaşmaya gitti bulutlarla. Güneşi kovdum, sessiz sakin uzanıyorum.
Bir şiir geliyor dilimin ucuna; ama emin değilim sözlerinden. Özdemir Asaf yazmıştı: "Son isteğin nedir? Sorusu, Çok, çok kolaydır, ...ilk isteğin nedir? Sorusundan" Gerisini getiremiyorum.
Yarım kalan şeyler koğuşuna yolluyorum.
Neyse ki kafamda böyle bir yerim var. İstediğim zaman yarım kalmasını istediğim ne varsa yollayabiliyorum. Saate bakıyorum; yaşadığına pişman. "Bu kadar yavaş dönülür mü?" diyorum "Yorgunum" diyor. "Ben de" diyorum. Sonra beraber dönmeye başlıyoruz. O duvarında, ben yatağımda.
Uyku tutmuyor. Saat 4'tür desem diğer tüm çalışan saatleri yalancı durumuna düşürürüm. En aşağı 7 olmuştur.
Buna da canım sıkkın ya.
"Başka şeyler düşün" telkinlerimden de sıkılmadım değil. Düşünemiyorum.
O'nu alıp ilk uçağa, ardından ilk trene sonra da ilk vapura binmek istiyorum. Çünkü insan insanı yolda tanır derler. Seni hemen, kısa yoldan, aniden tanımak istiyorum. -hoş, tanımasam da olur- Yola çıkmak, aşık olmak, sabah akşam koklamak istiyorum. "Ne bir dost, ne bir sevgili, Dünyadan uzak bir deli... Beni sarar melankoli: Kafamın içersi ölür." diyor Sebahattin Ali. Panomdan okuyorum.
Karnımda bir ağrı.
Uyku? Uykuuu? Neredesin?

Yani şimdi!

2010-08-04T17:31:00.000+03:00

Bugüne dair iyi bir plan, yarına dair mükemmel bir plandan iyidir...

Conrad

Sana;

2010-08-04T17:16:00.002+03:00

Sana hizmet edesim var. Çay içer misin?

Tuvalimdeki kız.

2010-08-03T15:11:00.002+03:00

Yüzünü çizen adamı tanıyorum.
O ressam arkadaşım olur.
Bir tuvalde görmüştüm duruşunu, hiç unutmam..
Elin belinde, başın yana yaslanmış,
az önce seslenmiş gibisin birisine,
sonra da saçlarını kaşımış...
Yüzün hafif buruşuk,
saçların yeni bozulmuş...
Sadece beni sevmiyorsun.

İfaden duygusal değil bana karşı
Daha adımı bile bilmiyorsun...
Ben sadece, tuvalden sana bakan yabancı bir adamım
Aşkından karnım ağrımış,
sakallarımı kaşıyıp
gözlerimi kaçırıyorum senden.
Baksan, utanacağım!
Utanmaktan korkuyorum!

Oysa şimdi deri ceketimin cebine bile sığmıyor hayallerim
Kocaman bir adam olduğuma inanmam için,
seni ne kadar sevdiğime emin olmam lazım.
Bana böyle bakarken ama
ama sessiz sakin geçerken yanımdan;
sadece saçlarım oynarken rüzgarından; zor!

Siyah beyaz bir filme giriyoruz seninle.
sen çıkıyorsun tuvalden,
dökülüyorsun ellerime,
büyüyorsun yanımda,
koşarak gidiyorsun.
Üzüntüden suratım çamur,
çamur suratım üzüntüden..
Soğuk kırlara gidiyorsun kısrak gibi
Deri ceketime bakıyorum; hayallerim yerinde..
Ceketimi sırtına atamadığım için üzülüyorum.

Sevgili nedir?

2010-08-03T12:44:00.002+03:00

Sevgili, sana güneşli bir günde güzel bir şemsiye veren, yağmur yağdığında da anında geri alandır.

Yağmur...

2010-07-30T14:38:00.004+03:00

Yaz yağmurlarını sevmezdim. Her ıslandığımda küfür eder, mümkün olan en korunaklı yere gider, kendimi yağmurdan korurdum. Yine öyle günlerden birisiydi. Seneler sonra "Ben yaşamıştım" diyebileceğim bir yağmura yakalanmıştım. Otobüs durağına oturdum, sessiz sakin beklemeye koyuldum. Sonra "O" geldi. Saçları ıslaktı. Uzun beyaz bir elbisesi, beyaz ağırlıklı ve çizgili bir çantası vardı. Az önce sanki fotoğraf çekiminden, bir film setinden, cennetten ya da güzellik yarışmalarından gelmişti. Yağmura kızmadım o gün. Neden kızabilirdim ki? O'nunla aramda bir bağ kurmuştu.
"Oturmak ister misiniz?" dedim. O an durakta benim gibi bekleyen 10'a yakın insan vardı. Ama ben o an kimseyi net görmüyordum. Yüzüme inen perde, yağmuru ve onu görmemi sağlıyor, geriye kalan hayatın tüm ayrıntılarına; kornalara, arabalara, öteki insanlara duyarsızlaşıyordum. 2 kişinin yaşadığı bir dünya kurmuştum sanki kafamda. İçimde gülen çocuğun ağzının mutluluktan bu kadar açıldığına ilk kez şahit oluyordum!
"Rahatsız olmayın" dedi. Çok kibardı.
Kenara doğru kayarak ona yer açtım. Gülümsedi ve oturdu. İnsanların arasındaki mesafeler kısaldıkça, aralarındaki perdelerin kaltığını bir kez daha anlamıştım. Harika kokuyordu! Detaylar çoğalmıştı... Yüzü, saçları, dişleri, gülüşü... Sanki içinde bir hücre gibiydim. O kadar yaşıyordum onu. Kalp atışlarımdan gömlek cebim rahatsız olmuştu. Düğmemi kapatsam, sanki kendini ipten kurtarıp atacak gibiydi. İçimde özgürlüğünü ilan eden duygular gibiydi düğmem...
Konuşmadık sonra hiç.
Sustu. Sustum. Sustuk biz.
Sonra aynı anda konuşmaya başladık ama, anlamadım ne söylediğini... Gülümsedim, tekrar sordum... Birkaç dakika sürdü bu.
Sonra bir siren sesi! Herkes birden dağıldı, her şey önceden bulunduğu yere gitti.
Saatim çalıyordu ve artık uyanmıştım...

Hamlet'ler çok sever

2010-07-28T13:01:00.003+03:00

Değirmenleri hatırlıyorum.
Soluk denizleri görmekten geliyorum...
Taş kaldırımda giden faytonların sesi kulağımda
ve bir bahçe kapısından bana baktığını hissediyorum.
Kesik kesik gelen nane kokuları gibisin ama
biliyorum, kaybolacaksın az sonra...

Don Kişot değilsem önceki hayatımda,
sen de Ophelia değilsin.
Biz olmayacak bir bir hikayede buluşmadık.
Aşkımızın arasında çağlar var sevgilim;
biz seninle aynı dili hiç konuşmadık.

Ve, Hamlet seni her zaman benden çok sevdi.

Adamı kızdan çok seviyorum

2010-07-26T16:36:00.004+03:00

Hayatın pürüzlerini düzeltmekten geliyorum.
Ellerim bu yüzden pütür pütür...
Bir şiire yeni başlamıştım, bir şarkıyla ıslık bitirdim,
Kendimi köşe başında kovmaktan geliyorum..

Bilmediğim bir suratı gördüm aynada.
İstemeden yorulduğum günlere döndüğüm oldu...
Gözümün önünde ağlayan bir kız çocuğu var,
İçimden onu teselli ediyorum...

Sonu gelmeyecek kadar noktalara sahibim
Ben, bütün özgürlüğümü buna bağlıyorum...
Bir kararlılığım var, üzerine basa basa uyguladığım,
Hiçbir noktamı senin için harcamıyorum.

Tanıdığım bir kız var, üzüyor kendini...
İçimden onu teselli ediyorum.
Tabanca çeken bir adam girmişti rüyasına
O adamı, o kızdan çok seviyorum.

Ütüsü bozuk.

2010-07-26T14:25:00.002+03:00

Evet dokroruma çok kızıyorum. İlk doğduğumda mosmormuşum ve "Yaşamaz" demişler benim için.
O zaman "hangi akılla" tutunduysam yaşamak için dünyanın görünmez dallarına, hala hayattayım bugün.
Şu an en büyük derdim; tabii ki parasızlık ve sıcaklar! Olmaması gereken bir zaman diliminde yaşayan çaresiz insanlarız. -bkz: saçlarım terden alnıma yapıştı- Acısı fena olmuştur doğanın her zaman.

Aslında demeye çalıştığım, söylemek istediğim çok şey yok. Sadece bu geçirdiğim günlerin adını koymaya çalışıyorum sadece...
Günü geldi, çamaşırlarımızı yıkadık, astık, kurusun diye astık balkona. Sonra yağmur yağdı ve biz "hiç" üzülmedik.

İşte bu nedende gizli üzülmememizin... daha doğrusu üzülmememin...
Hakikaten neden üzülmedim hiç..? Yoksa zaten bir daha kirlenip, asılıp, ütülenecek diye mi herşeyim...

Ahmak Adam

2010-07-24T16:29:00.005+03:00

Hayatların insanları şekillendirdiği doğru ama, insanların hayatları şekillendirdiği palavra gibi... Ama o, palavraları çok severdi. Günlerce öldürdüğü kuşları, avladığı geyikleri, anlatır dururdu. Bir gün bir yere oturdu. Etrafında insanlar.. Karşı masada da genç, kendi halinde kitabını okuyan bir çocuk vardı.
İnsanların çok kolay imaj kazandığı bir yerde, bu insana kızmıyordum çünkü O'nu O yapan şeyler, etrafındakilerdi. Çok severdi pohpohlanmayı. İnsanların değer yargılarını alt üst eden, onları geriye geriye götüren fikirlerin sahibiydi. İşin en kötü yanı, aynen söylediğim gibi, etrafındaki insanların saf olmasıydı. Okuduğu 3 kitaptan edindiği hayat görüşü, dinlediği 20 şarkıdan müzik kulağı vardı.
En sevmediğim insan tipiydi.
Cumhuriyetin ilanı ile ilgili yaptığı gaflar, saçma sapan yorumlar, insanlardan olumlu tepkiler alıyordu. Uzak masadaki genç çocuk bunlara kızıyor ama elinden ne geleceğini bilmiyordu.

Bir süre sonra konu eskilere, eskilerin yaşadıklarına döndü. O sırada bir adamdan bahsetti. Kaçak solculardanmış. Siyasi görüşleri, inandığı değerler yalanmış. Amerikan gemileri geldiği zaman kendisini Dolmabahçe'ye zincirleyen çocuklar gibiymiş. "Anarşikmiş" yani.
Uzak masadaki çocuk sinirlerine zor hakim oluyor ama, içinde bulunduğu yere ve konuşan adamın yaşına hürmeten ellerini sıkıyormuş.

Ahmak adam konuşmaya devam ediyordu. Konuştukça hiddetleniyor, memleketi kurtaran (!) Adnan Menderes'lerin, Turgut Özal'ların namını bir daha anlatıyordu.
Uzaktaki çocuk, sinirden dişlerini sıkıyor, zor duruyordu.
Yaptığı tarihi karşılaştırmalara yine aynı adamı örnek verdi. "Korkak" solcuya tekrar geldiğinde laf, çıldırır gibi oldu çocuk en sonunda!
Hiddetlenerek ayağa kalktı ve anlattıklarına, ona inananlara bir bir haykırdı bildiği doğruları ve en sonunda şöyle oldu: "O korkak adam, 68'den sonra sayamıyor! Yaz-kış çıkartmadığı atkısının altında işkence izleri var! O paylaşımdan, ortak yaşamdan yana, sizin gibi adamları karşısına alarak, hür ve özgür yaşamın temellerini atmaya çalışıyor" diyordu.
"Kimsin sen" dedi Ahmak Adam.
O çocuk, bu öykünün yazarıydı işte...

Sussuskun

2010-07-23T19:26:00.004+03:00

Susmayı özledin.
gece gelen misafirin kapıyı vurduğu o an,
eski tüm korkularını kovdun.

Oysa bendim o.
ama sen susmayı benden çok özledin.
o yüzden baktım kahve fincanlarına tek tek yüzün yerine

Bir müzik açtın, bir battaniye aldın üzerine.
oysa o battaniye kocamandı.
dün gece sadece benim ayaklarım üşüdü...

İlk kez bu kadar suskundun oysa.
korku bana geçti böylece.
kapını çaldığımda nasıl korktuysan, öyle korktum...

Sen dün sadece kedini sevdin.
omzun yüzün hizasında, yüzün üzerimde
seni göremeden bana sustun.

Ve en çok uykunu sevdim yalnız olan.
koltuğun üzerinde, dizlerin karnında, sol yanağın dizinde...
yüzün kapıda. işte en çok buna üzüldüm.

Ve dün sana "Nasıl bu kadar ince olabiliyorsunuz" dedim, hatırlarsın,
"Nasıl oldugunu bilsem inan ince düşünmek istemezdim" dedin.
seni hiç bu kadar zeki görmemiştim...

Seni ilk gördüğüm ana dönerdim ya hani,
iki merdiven üzerimden gülüşümü izliyordun. bir de gözlerimi..
O gün ilk sözü senin söylediğine inanamıyorum şimdi.
Bir de nasıl bozduğunu, buraya kadar gelen 3 dizeli bu şiirimi.

--

2010-07-23T19:10:00.002+03:00

Günlerdir soruyorum aslında. İnsanlarla yaşadığım ortak hayat, ilişkide bulunduğum herkese bıraktığım bir geçmiş var. Hepsinin aklında iyi veya kötüyüm. Acımasız olduğumu söyleyenler de oldu ama pek umursadığım söylenemez. Çünkü bu ispat ister. İnsanları üzmüş bile olabilirim. Üzmeden de olsa, asla acımasız davranmam. Öyle bir evredeyim ki, hayatımda ne olup bittiği konusunda gerçekten fikrim yok. Üzüldüğüm şeyler var.

Kimsenin bana kötü dememesi için sağlam basmalıyım.

İlk olarak, herkesin anlaması gereken şu: "Herkes, kendi hayatını yaşıyor."

Neyse, konuşasım yok.

İnanamayacaksın ama!

2010-07-20T21:30:00.000+03:00

Belki üstümüzden bir kuş geçer!?

Bir sonbahar...

2010-07-19T17:21:00.002+03:00

Bir sonbahar rüzgarının devirdiği aptal bir fidan gibiyim,
yapraklarım ezildiğinden beri utangaç.
Haksız olduğumu biliyorum rüzgara direnmediğim için ama
kollarımdaki dermansızlığı anlatamayacağım kimseye...
Zaten hep böyledir,
her ezildikten sonra, biraz daha düzelirim dedim
kimsesiz bir serüvenin,
boş bir yel değirmeninin kılıcını çeken adamı oldum.
Robinson kadar yalnız, Zorba kadar akıllı.

Yani olurken insan kendi dışında birileri,
susmaya vermeli kendini biraz.
Ürkek bir akşam üstünde,
çalkantılı olabileceğini bildiği bir sabaha uyanabilmeli..

"Konuştuğun kadar varsın" yalanları, adı üstünde bir salak aldatmacasıdır.
Sen de bilmiyorsun kimse sormadığı için konuşmadığımı!

Günlerin getirdikleri...

2010-07-19T12:58:00.002+03:00

Sanki attan düştüm. Kuzenim ülkesine gittiğinden beri bir tuhaflık var üstümde. Ne acı!

Bu arada hissizleştiğimi farkediyorum... İyisi bu mudur, bilmiyorum.

Ameliyatlık olmadıkça kötü gibi geliyor bir yandan. Bir yandan da bir şeyler yapmak istiyorum!

Biraz sonra hiçbişey.

Ne demiş Ramiz dayı, "Bazen, hiçbir şey yapmamak en iyisidir yeğen"

"Yüreksiz tabirli"

2010-07-14T16:51:00.003+03:00

Yüzünü gördüm. Semtinden utandığı için 2-3 durak yürüyen, bozuk makyajlı kızlar gördüm. Belki de onlardan birisiydin. Sakin bir sokağın ortasında, daha dün gece, sadece bir fahişenin ayak sesleri duyuluyordu. O ayak izlerini takip eden "yüreksiz" tabirli adamlar vardı. Aklımda da sadece, uzun boylu, kırmızı rujlu, elinde kadehli bir kadın. Ama fahişe değil. Ama aynı zamanda insan her zaman her istediğine ulaşabilecek kabiliyete sahip bir yaratık da değil.

Tıpkı herkese her istediğini verebilecek yeteneğe sahip olmadığı gibi.. Aslında dikkat ederseniz, insan ne kadar da seviyor kabiliyeti olmadığı şeyleri sayarken.

En önemlisi, "beni böyle kabul et" demek şu noktada. Etmiyor musunuz? Etmiyorsanız, size gösterebileceğim 9 kapı var. Elbet birinden gidersiniz.

Nasıl yani!

2010-06-30T18:01:00.003+03:00

Uyandım, saat 11'e geliyordu... Yüzümü yıkadım, dişlerimi fırçaladım, saate baktım, ekmek içi yedim biraz ve tekrar yatağa attım kendimi.. Başım ağrıyor, deli gibi.. Bir kahve yaptım, yanına da bir puro yaktım...
Sonra çıktı geldi! "Olmaz" dedi. "Nedir o olmayacak olan" dedim.. Güldü, aşağılar gibiydi. Bir de gülümser. "Bugün kahveler benden" dedi ve ekledi "Ben istemedikçe, hiçbir şey ayıltamaz seni!"

Korktum tabi. Çocukluğum zamanı gibi korktum. Hani nefesini tutarsın, gözlerini kısarsın ve sanki kopacak gibisindir. O yüzden hemen ellerinle ayak bileklerini sıkarsın.. Sindim içime. O da susmadı. Hani bazen birisi sana üzüldüğü için üzülürsün ya, oydu üzüntüm... Ne kadar tuhaftı!

Sonsuzu yaşadığımı sanacak kadar sıkıldım... Cama çevirdim kafamı, yağmur ertesiydi.. Kiraz ağacındaki bir kelebeğe rastladım..

"Korkma" dedi "Korkarsan, dönüşemezsin kelebeğe..."

Saçmayım belki ama, hislerim bu...

2010-06-30T17:28:00.003+03:00

Yürüdüğümüz için bile şanslıyız. Gözlerimle gördüm engelli simitçinin bir el arabasıyla baş edemediğini.

Nefes alıyoruz ve kelebek değiliz. Tamam, belki yarın da ölebiliriz ama, iyisiyle kötüsüyle gülmedik mi geçmişte ?

Kaç defa kırdık yakınımızın kalbini? Her huzur istediğimizde koştuğumuz yakınlarımıza, en çok ne kadar küs kalabildik?

Acıdık elbet, düşen çocuğa, dizi kanayana, bisikletten düşene, dişi sallanana...

Bırakmadık yokluğumuzu en boş anımızda bile.. Sarılacak hep bir boşluk bulduk, hep bir başkasının boşluğunu doldurmakla övündük, gurur duyduk kendimizle...

Aradık bazen. Saatlerce, günlerce aradık... Bir masum yüz, bir sessiz dokunuş, ucu kırık bir kalem gibi kaldık hatta, kağıdın üzerinde değildik, bildiğin dışarılardaydık, sokaklarda.. Hemen yüzümüz düşmez miydi saate bakınca?

Neredeydi peki o yaptırdığı görkemli ev için övünen adam? Teşekkür edip etmediğini sordunuz mu işçilere, ustabaşına? Onun kadar nankör değil miydi yoksa, bakkala gitmemek için tepinen sokaklarda...

Bir arkadaşımızı özlerdik, bir de arkadaş kalabilmeyi istediklerimizi özlerdik yokluğumuzda...

Kimse yalan söylemesin! Kimse yüzünü sağa sola çevirmesin! Doğru konuşalım artık, kaçımız der ki "İçim acımadı" diye, biz acıdık diye bize üzülen annemize!

Çocuktuk, hatırlayın, maça gidenler bilir... Orada yaşamadınız mı mutluluğu topluca?

Yaşadık.

Bugün buna sevinelim.

İyi veya kötü yaşadık... Güzel veya çirkin öleceğiz...

AKLIMIZI DA BIRAKMASAK BİR YERLERDE...

Neden bu kadar ciddisin?

2010-06-30T15:09:00.001+03:00

"wanna know how i got these scars? my father was... a drinker. and a fiend. and one night he goes off crazier than usual. mommy gets the kitchen knife to defend herself. he doesn't like that. not. one. bit. so, me watching, he takes the knife to her, laughing while he does it. turns to me and he says "why so serious?" comes at me with the knife,"why so serious?" he sticks the blade in my mouth. "let's put a smile on that face!"

Buse...

2010-06-26T13:59:00.002+03:00

Eveet, okul bitti, finaller açıklandı, çalışıyorum hala okulda... Uzaktan bakınca pürüzsüz bir hayat, sakin bir koy, eşsiz bir manzara...

Ama terör, ama Buse Sarıyağ...

Kalbime resmen kızgın demirler basıyorlar...

Babasının dediği hep aklımda. Şöyle demişti teröristlere: "Siz Türk olamadınız, siz Kürt'te olamadınız... Siz kalleş oldunuz!"

Yaş ise daha "17"...

Onun da nice üç noktaları vardı ki, yaşasaydı ÖSS'ye girecekti, subay olmak istiyordu...

Peki ya Ata'sına saygısı ve sevgisi?

Azalıyoruz insanlar, azalıyoruz insanlık...

Mekanın cennet olsun canım kardeşim...

Öylesineki.

2010-06-07T12:11:00.002+03:00

"Hayat koyu bir balgam, sert bir pornoydu dün" demiş Teoman ama, eksik olan şey bugün hissettiklerinin tam karşılığını bilmiyoruz. Çünkü söylediği; "Bir tuzağa kaptırmıştım kendimi, ama eminim Tanrı var bugün"... Dünler ile bugünler arasındaki çizgiler kişiye göre değişken demekki... Çünkü, insan kendini değerlendiriyor böyle. "Şu kadar değiştim" demek için, bana kalırsa gerçekten "Şu kadar" değişmek lazım. Hafif yalanlar gibi sallanmadan, bozuk plaklar gibi takılmadan, dürüst olarak aynalara söylemeli hayatın değiştiğini.

Tam 1 hafta evden çıkmamıştım. Malum final haftası. Bugün sınava geldim, fotoğrafçılık sınavı. Hemen notumu da öğrendim. 87. Oturdum işte günlerdir. Sakinlikten korkuyorum anlatabiliyor muyum? Bence hayat sinemada koltuğundan kaldıran bir film gibi olabilmeli ara sıra.

Kötülük çağırıyor değilim, lütfen güzel şeyler olsun Tanrım. Para kazandır bana. Çalışmak istiyorum. Hedeflerim var. Almak istediklerim, sahip olduğum ama değiştirmek istediklerim var.

Memnunum ama. Değer görmek güzel. Gerçekten güzel bir yandan.

Öyle işte. Eteğindeki erikleri tasa döken küçük kız gibi, döktüm içimi. Dün-bugün çelişkisi yaşıyorum. Mutluluğu hazmediyorum. Atatürk'ü seviyorum. Şehitler için üzgünüm. Dışımda dönen dünyaya kayıtsız değilim, aksine çok içindeyim. Galiba güzel devam edecek herşeyim.

Bitsin artık keşkelerim! Yeter bu kadar kendi kendime konuşmam. Şimdi karşı binaya geçip Ozan'ın ofisine gidip onunla konuşmak istiyorum!

Ah bu hayatın ıskaları!

2010-05-31T16:58:00.002+03:00

Yüzüm gülüyordu. Sıyrıldığım tüm yalanlardan, çıkarttığım tüm kıyafetler gibi kurtuldum. Güneşi hepimiz göremeyiz, farkındayım o yüzden. O yüzdendir ki, çıkarttığım ne varsa güneşe astım. Astığım yerden aldım, giyindim tekrar... Tekrar kurtuldum sonra... Yalanlar ve ben, bitmek bilmez bir yol gibiydik... Çıkan aksiliklerimiz ortaktı. Sevgimiz gibi. Adı aşk olan her şeyi yok ettik.

Çürümüştü dudakların en ıslak iklimde ve yüzüne yüzüne esen rüzgara hesap sormak için kıpırdamıyordun bile. "Bu kadar teslim olmaz" demiştim hep. "Bu kadar küçültmez onu buralar, büyük kalır, büyük yaşar..." Büyük yaşadın evet. Hayatı başkalarının pantolonlarından öğrendiğin için, ne gelse başına, büyük gelirdi sana. Son rüyamda dudağın patlaktı, ağlıyordun... Çıplak ayağınla bastığın ilk çakıl taşının acısını çıkartmadığın göz yaşlarını, şimdi dudağın için döküyordun. Bu kadardı dayanıklığın..

Bir şarkıda kendimi duyuyordum. Bir çocuk ölüyordu şarkıda inandığı değerler için. İnandığım değerlerler için ölemediğim için utanıyordum. Kapattım şarkıyı, bi kahve koydum, bi müzik açtım, şarkı bitti ıslık çaldım, kahve bitti şarap açtım... Hayatımın kapıları gibiydi yani, bir açtım, bir kapadım bugünümü.

Bir kadın çağırdım sonra piyano çalmayı bilen. "Gel" dedim, "Gelmem" dedi... "Neden" dedim, "Piyanon yok" dedi. Oysa parmaklarına baka baka yönetecektim aklımdaki orkestrayı! Ah bu hayatın ıskaları! Yakacağım canınızı!

Kafada uçan kelebek

2010-05-27T20:19:00.002+03:00

İnsan ne tarafa koşarsa koşsun, istediği dinlenmek, nefes almaktır... Bir yerde durur çünkü herşey... Başını bir omuza dayadığında aldığın nefesin ciğerlerine güzel dolmasını, hayata "dur" dediğinde boşa durmadığını anlaman için tanınan kısa sürede, o birkaç anın toplamı olan dakikaları iyi geçirdiğine sevinmelisin... Ben öyle seviniyoum işte.. Dakikalar, saniyeler, saliseler, küçük şeyler...

Tanrının herşeyi insan için yaptığını anlıyorsun çünkü. Göz yaşı mesela, mesela, yüzünün derisi.. Çekiçlerle günlerce dövülen deriler gibi olsaydı bu kadar güzel akar mıydı yüzümden?

Özlemek böyle dolu, güneş bu kadar güzel, sevmek şu kadar uçsuz...

Böyle ütülü, böyle düzenli değildi önceden her şey değil mi?

Bence de değildi...

Bu arada, seviyorsun şakaları, dudaklarımdan dökülenleri, güzel güzel... Seviyorsun, gül işte..

Ben geldim duyuyor musunuz?

2010-05-17T13:16:00.003+03:00

Buradan uzak olmak, alfabenin Z harfi olmak gibi. Uzak ve ıssız hissetmeme sebep oluyor, ne kötü.. Öncelikle bilgisayarım bozuk. Onu açıklamak isterim çünkü hayatla bağlantım gerçekten kesildi.. Onun dışında sürekli okuldayım, geziyorum ara sıra, içiyorum, seviyorum, bağırıp çağırıyorum.

Ortalama bir gencin yapabileceği ne varsa yapmaya çalışıyorum. 24 saati etkin kullanabilmek için mesela otobüsteyken kitap okumaya devam ediyorum.

Bu arada 18 Mayıs doğum günüm! Seviniyorum ama yaşlandığım için değil, yaşadığım için.. Kendime olan nezaketim buna müsade ediyor çünkü.. Bursaspor'un şampiyonluğuna da çok sevindim! Havalara uçtum! Facebook profil fotoğrafımda bile kaleci Volkan'ın ağlayan fotoğrafı var. Bu arada, bugün 17 Mayıs ve biz içmeye gidiyoruz. Gökmen 18 Mayıs'ta Kemer'e gidecek, size oradan sevgilerini gönderecek.. Yaza tatil imkanım yok çünkü.. Hem param yok, hem de büyük ihtimal Star Haber'de işe gireceğim! Yazımı dolu geçirmeliyim.

Yapacak çok şeyim var diye düşünüyorum. Yurt dışına çıkmak, nostaljik trene binmek, şarkı söylemek, konserlere gitmek... Bu arada, Volkan Konak'ın Marmara Üniversitesi'ndeki konserine gittim, harikaydı! Aşk oldum geldim! Yüreği yüzüne vuran 2-3 adamdan birisi Volkan'ım!

Kendimden haberler vermek gibi bencillik yaptım ama kusura bakmayın! Fırsat buldukça buralarda olacağım!

Hayatımın en mutlu günüydü!

2010-04-12T20:14:00.001+03:00

İnsanlar hayatları boyunca sürekli birilerini rol model edinirler. Benim için de öyle birisi vardı. Hep vardı. İyi-kötü, belki biraz kader işi var ama, gazeteci olacağım ben. Benim idolüm, Sabah Gazetesi’nde okuduğum ilk günden bu yana Yılmaz Özdil. Uzun süredir yazmıyorum ama, blogumu daha önceden takip eden arkadaşlarım bilirler hayranlığımı, sevgimi. Yaklaşık bir ay kadar önce, Yılmaz Özdil’le röportaj yapsam diye içimden geçiriyordum ve bu konuda başka bir üstad tarafından destek gördüm. “Dene şansını” diyordu ama, daha önce attığım onlarca maile bir kez bile geri dönmemişti. Biz onu Atatürkçü Düşünce Kulübü olarak okulda görmeyi çok çok istedik! Mailimize bir kere döndü ve çok yoğun olduğunu, Star Haber’de, Hürriyet’te aynı gün çalışmak zorunda olduğunu anlattı. Hak vermemek elde değildi. Türkiye’nin en çok okunan köşe yazarı ve en çok izlenen haberinin başında Uğur Dündar ile birlikte. Ümitsizdim kısacası ve hayalimde kurduğum adamın karşısına çıktığım zaman ağzımı bile açamayacağımı düşünüyordum. Fakat çok farklı oldu…

Röportaj için maili atan ben değil, arkadaşım Bürde’ydi. Hemen devreye girdim, o şaşkınlıkla röportaj fotoğraflarını çekmek istediğimi söyledim. O da haklı olarak en yakın arkadaşının onunla gelmesini istiyordu. Bir şekilde ben gittim kısacası. Karşısına oturdum, Atatürkçülüğüne, yazarlığına, zekasına hayran olduğum adamla sohbet etmeye başladım. Çok şey konuştuk, güzel bir röportaj yaptık. En sevdiğim, en beğendiğim, idolüm olan adamın karşı sandalyesine oturdum ve biz bir buçuk saat kadar konuştuk.

Ne aşk, ne de başka bir şey. Belki çocuğum olduğu zaman bu kadar sevinirim bilmiyorum ama ben hayatımın en güzel gününü orada, en mutlu anlarımı arka arkaya orada geçirdim. Belki bunun altında kariyer yapma, iyi bir işe sahip olma hırsları da var. Yani, o yüzden mutluyum demem de saçma olur. Ben en sevdiğim adamla konuştum işte!

İçerik hakkında konuşmak istemem. Zaten okuyanlar tespitlerini, eleştirdiklerini, gündeme getirdiklerini bilirler. Öyleydi işte. Hayatımın en güzel günüydü. Son olarak, bir gün onun kadar başarılı olmayı diliyorum! Yılmaz Özdil’i çok seviyorum!

Kadir İnanır röportajı da burada

2010-03-29T10:39:00.001+03:00

Kadir İnanır röportajı da burada efendim.

Alpay Erdem Röportajı -nihayetinde yayında-

2010-03-25T18:52:00.001+02:00

Alpay Erdem röportajı, eninde sonunda burada! Buyrun, afiyetle okuyun!

Memleketimden İnsan Manzaraları'ndan

2010-03-22T14:11:00.003+02:00

Haydarpaşa garında
1941 baharında
saat on beş.
Merdivenlerin üstünde güneş
yorgunluk ve telâş
Bir adam
merdivenlerde duruyor
bir şeyler düşünerek.
Zayıf.
Korkak.
Burnu sivri ve uzun
yanaklarının üstü çopur.
Merdivenlerdeki adam
-Galip Usta-
tuhaf şeyler düşünmekle
meşhurdur:
"Kâat helvası yesem her gün" diye düşündü
5 yaşında.
"Mektebe gitsem" diye düşündü
10 yaşında.
"Babamın bıçakçı dükkânından
Akşam ezanından önce çıksam" diye düşündü
11 yaşında.
"Sarı iskarpinlerim olsa
kızlar bana baksalar" diye düşündü
15 yaşında.
"Babam neden kapattı dükkânını?"
Ve fabrika benzemiyor babamın dükkânına"
diye düşündü
16 yaşında.
"Gündeliğim artar mı?" diye düşündü
20 yaşında.
"Babam ellisinde öldü,
ben de böyle tez mi öleceğim?"
diye düşündü
21 yaşındayken.
"İşsiz kalırsam" diye düşündü
22 yaşında.
"İşsiz kalırsam" diye düşündü
23 yaşında.
"İşsiz kalırsam" diye düşündü
24 yaşında.
Ve zaman zaman işsiz kalarak
"İşsiz kalırsam" diye düşündü
50 yaşına kadar.
51 yaşında "İhtiyarladım" dedi,
"babamdan bir yıl fazla yaşadım."
Şimdi 52 yaşındadır.
İşsizdir.
Şimdi merdivenlerde durup
kaptırmış kafasını
düşüncelerin en tuhafına:
"Kaç yaşında öleceğim?
Ölürken üzerimde yorganım olacak mı?"
diye düşünüyor.
Burnu sivri ve uzun.
Yanaklarının üstü çopur.

Denizde balık kokusuyla
Döşemelerde tahtakurularıyla gelir
Haydarpaşa garında bahar
Sepetler ve heybeler
merdivenlerden inip
merdivenlerden çıkıp
merdivenlerde duruyorlar...

Nazım.

Selam, selam, selamlar...

2010-03-19T15:08:00.002+02:00

Selam size çirkin kızlar tarafından beğenilen orta direkten olan "idare eder" erkekler. Selam sizlere her bildiğini doğru sana ukala kızlar... Selam size kalp kırmakta usta, tamirde çırak olanlar... Karnı bir damla suyu alamayacak kadar dolu olanlar, size de selam... Selam bu blogun daimi okuyucusu ya da misafiri.

Dünya gerçekten bir oyun sahnesidir. Ayrıca o çok etkilendiğiniz aşk filmleri de setlerde çekilir. Kaderin ağına bacağı takılmış, sırt üstü düşmüş bir ermişseniz, size en büyük sevgilerimi yolluyorum...

Sıkıntılıyım. Kendimce kurnazım. Bilgisayarım bozuldu, annemle Bihter-Belül muhabbeti yapıyorum.

Ve sevgili blog okuyucuları, sorun büyük... Yani masrafın altına girmem gerekecek, ki şu an bile üzerimde 8-9 lira para var... Eee, öğrenciliğin zorlukları diyelim. Neyse ki mutluyum.

Durumlar böyle. Sayfasını okumayı özlediğim yazarlardan, facebook hesabımdan, güncel haberlerden... Her şeyden uzağım ben haber merkezinde olmadıkça. Şu an da haber merkezindeyim mesela ama az sonra evin yolunu tutacağım.

Selam ile başladık, veda ile bitiriyoruz.. Zaten selamlar var ise, vedalar da vardır.

Haydi güle güle, bir kaç günlüğüne...

Veda'ya gittim, işte görüşlerim..

2010-03-12T22:35:00.003+02:00

Veda filminin erkan galası niteliğindeydi okulumdaki çekilen Siyaset Meydanı bölümü. Orada Zülfü Livaneli'ye de söyledim "izlemedim ama harika olacağı belli" dedim. Çünkü projeler kadar isimler de önemlidir. Burada ne kadar anlatırsam anlatayim bitiremem Zülfü Livaneli'yi..
Kısacası, maddi koşullarım yeni elverdiği için bugün izledim İstinye Park'ta...

Herkesin haddine düşeni yapmasından yanayım o yüzden anladığım kadarıyla teknik açısından konuşabilirim... Müzikler, mekanlar, kıyafetler, filmin renkleri harikaydı... İnsan kendini vererek izlediği zaman, köyleri boşaltan Selanik halkı gibi hissedebiliyor. Sanki çıplak ayaklarım yere vurdu onlarla kaçarken...

Oyuncu seçimine gelirsek, Atatürk'ü canlandıracak bir adam, oyuncu tanımıyordum... Rutkay Aziz bizim tescilli Atatürk'ümüzdü ama bu filmde yoktu... Olsun. Sinan Tuzcu ve Burhan Güven abim bu zorlu görevin altından kalkmayı "hakkıyla" başarmışlar.

Kadın oyuncular konusunda ise, Ezgi Mola sönüktü bence. "Atatürk'ün kadını" olmak, Özge Özpirinççi'ye daha gider gibi geldi ama seçime de saygı duymak gerekir. Oyunculuk olarak iyiydi ikisi de...

Filmin mesajlarına gelirsek, çok güzel mesajlar vardı... Türk kadınıyla ilgili devrimleri anlatan Atatürk'ün Fikriye'ye "İnkilapları kendi evimizden başlatmalıyız" dediği yer kesinlikle tarihe tekrar not düşülmesi gereken bir yer. Film hakkındaki tek olumsuz düşüncem süresiyle ilgili. Kısa geldi bana. Zülfü Livaneli "60 dakika kestik, DVD formatında piyasada olacak" demişti.. Ki, bilmeyen arkadaşım varsa buradan okusun, filmin çok güzel sahneleri, uzun bir bölümü Almaya hava limanında X-ray cihazından çekerken yanmış... Filmler yıkamaya giderken böyle talihsiz bir kazaya uğramışlar... Burhan Güven ile röportaj yaparken daha bir çok şey konuştum filmle ilgili ve ayrıca film sırasında çekilen back-stage fotoğraflarının neredeyse tümünü gördüm... İzleyen arkadaşım varsa bilir, Zeybek sahnesinde kan yok ama normal halinde, yanan filmlerde Atatürk'ün burnundan zemine kan damlıyormuş... Hayal ederek yürüdüğü sahneler ise daha uzunmuş... Talihsizlik ama, olsun... Zaten bir amaç için yapılmış ve farklı gözle bakılarak yapılmış bir filmdi... Ayrıca bir hata gördüm, Fikriye Almanya'ya tedaviye giderken arabaya bindiriliyor ve arabanın plaka harfleri latince harfler... O zaman harf devrimi yapılmamıştı diye hatırlıyorum ..

Yazmak istediğim son kısım ise, filmi kötü eleştirenlere: "İlkokul kitabı gibiydi, oyunculuklar şöyleydi..." tarzı yorumlar vardı. Kostümlere kimse laf edemez... Oyunculuklar eleştirilebilir, ona söyleyebilecek çok sözüm yok ama ben hepsini içten buldum.

Tarihin değiştirilemeyeciğini bilmeyen insanlarla mı yaşıyoruz anlamıyorum... Zaten olmuş ve bitmiş şeyler üzerinden giden bir hikaye var. Filme "Atatürk'le ilgili çok şey öğreneceğiz"diye gidenler hayal kırıklığına uğrayabilirler birazcık... Ama tarihi bir olayın çarpıtılıp bozulmayacağını anlaması lazım eleştirmenin... Diğer çileden çıktığım noktalar elbette var ama şu resmen damarıma basılıyor... Bu tarz filmleri çekmek için perspektif gerekir... Tarihi 2-3 türlü anlatırsınız.. Belgesellerle, filmlerle, müziklerle, tiyatrolarla, operalarla anlatırsınız ama bu kadar uzun bir geçmişi çok zor anlatırsınız... Bakın Turgut Özakman'ın Kurtuluş ve Cumhuriyet filmlerine kaç bölüm ? Uzun uzadıya böyle anlatırsınız... Atlanan detaylar, karışıklıklar elbet olacaktır olay çokluğu oldukça ve bu kadar üzerinde tartışılan bir tarihimiz oldukça... O yüzden tek kare bile İsmet İnönü'nü görünmüyor. Aynen Zülfü Livaneli'nin dediği gibi, iki dostun hikayesi bu anlatılan... "Seni 3 kere aldattım paşam" diye başlayan sıcacık bir dostluğun hikayesi... İzlemeyen arkadaşlar varsa, tavsiye ediyorum gönülden.... Gidin bu filme!

Uzun süre sonra güzel bir gece...

2010-03-06T16:40:00.006+02:00

Hemen anlatmalıyım. Kendi kendimin dedikoducusuyum resmen... Okulda kıyafet balosu vardı. "Gitmeyeceğim" diyerek, tüm ısrarlara göğüs germeme rağmen, Umut'umun yoğun ısrarlarını geri çeviremedim.. Sürekli bir bahane buldum, "Olum kıyafetim yok, -Yaa vaktim yok, -Eniştem bizde..." ama sökmedi. En son iletişim ve sanat dersindeydim, aradı, dışarı çağırdı beni, çıktım gittim, yine ısrar. "Tamam istiyorum gelmek, ama bak sen şu işe ki, benim kıyafetim yok" dedim ama Umut bu cevaba hazırlıklıymış "Sana takımdan bişeyler ayaladım, onları giyeceksin, ikimiz de amerikan futbolu futbolcuları olarak geleceğiz" dedi. Anlaştık falan.. Eve döndüm, uyudum biraz, kalktım gittim sonra. Didem'i aramayı unuttu benim bu eşek kafam! Nasıl kızgınım kendime! Partinin ortasında aklıma geldi, Umut'a söyledim, dona kaldık resmen.. Sonuçta Didem, Umut'un ve benim en iyi arkadaşlarımızdan, sürekli vakit geçirdiğimiz 4-5 insandan birisi...

Başladık işte, müzik, içki, sohbet, güzel kızlar, yakışıklı erkekler, sohbet... Ne ararsan vardı. Bol bol fotoğraf çekildik... Gece döndüğümüzde 1 falandı saat heralde.. Sonra uyumadık, dizi ziledik sabaha kadar... Kalktım geldim.

Kopmuştuk birbirimizden tatil dönüşü.. Murat'ım askerde, olaylar arkadaş gurubunda birazcık karışık. Ozan'ım da bizimleydi. Emre vardı sonra... Kız arkadaşlarımız falan da tabii..

Ayrıca, Amerika'lı arkadaşlarımız oldu. Harika anlaştık.

Baretiyle Ozan, kasıkıya Umut ve Gökmenciğiniz.

Emre'yi kendi kılıcıyla saf dışı ederken.

Serkan, yayı, oku..

Nermin Bezmen ile kadifeye dokunmak..

2010-03-04T13:59:00.004+02:00

"İnsan kendini en iyi insanda tanır" der Goethe. Bakıldığında çok mantıklıdır. Okuduğun, yazdığın, çizdiğin, konuştuğun insanlarla iç içesindir. Onlar senin aynandır. Bu insanın çevresi ile ilgilidir. Diğer önemli yan, insanın dışardan tanıdıkları, televizyon ekranlarında gördükleri, yarattığı kahramanları tanıması ise inasn için çok başka bir tecrübedir. Bu noktada, Ulu Önder'in "Ben insanların kalbini kırarak değil, onların kalbini kazanarak hükmetmek isterim" sözü hep aklıma gelir. Çünkü hayran olup, sonradan tanıdığım insanlarda kibir ve ukalalık kesinlikle kabul edebildiğim bir olay değildir. Zülfü Livaneli mesela, gözümde dağ gibiydi... Tanıştım geçenlerde, o dağ iki kat büyüdü. Bu kadar mütevazi, onurlu, saygılı, bilgili insan bulmak gerçekten çok zor...

Bu hafta içi, yani aslında dün Nermin Bezmen'e misafir oldum. 2009'un kışında tanışmıştık. Hiç unutmam, inanılmaz bir yağmur vardı. O ise, pardesüsü,topuklu ayakkabıları, deri çantası, arkaya topladığı saçları, insanın baktığında kendisini zor ifade edebildiği gözleriyle sanki kendi kitaplarından çıkmış gelmiş, dokunulmaz, yalnız, asil bir roman karakteri gibiydi. O gün birbirimizi gerçekten çok sevdik. O gün gerçekten kendimi hani kadınların hanımlığı ile övündüğü, evinde piyano çalan, lisan konuşan bir eski İstanbul hanımefendisiyle tanışmış gibiydim... Tek kelime ile özetlersem, kadifeye dokunmak gibiydi... En sevdiğiniz sanatçının konserinden sarhoş gibi çıkmışlık gibiydi ilk görüşme... Uzun süre ayılamamıştım zaten...

Dün, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü dolayısıyla buluştuk. Bu sıralar çok yoğun çalıştığını biliyordum ama beni kırmadı... "Müsait değilim" deseydi, gerçekten anlardım çünkü üzerinde çalıştığı projelerden, yapmak istediklerini yetiştirememe telaşı içinde olduğunu biliyordum... Herşeye rağmen, "Kabul" dedi. Bu arada ben sadece aracıydım. Merve -bölümden arkadaşım- röportajı yaptı, bende fotoğrafları çektim... İçmeye doyamadığınız, bir yol üstü çeşmesinde rastladığınız suyu terk etmek zorundaymışım gibi hissettim giderken.

Tekrar görüşmek ümidiyle ayrıldık. Zor bir ayrılıktı...

Buradan da teşekkürüm olsun Nermin Hanım'a bu yazım...

Okuyan herkese de sevgiler...

Duygusallık hastaları kötü etkiler

2010-03-02T21:52:00.003+02:00

Sağlık ocaklarına gitmekten korkardım. Dispanserler hep soğuk! Sürekli genç ama suratsız hemşirelerin iğneleri gözüme gözüme girecekti sanki. Bunların dışında en iyi hasta bakıcı annedir. Eve geldim az önce. Ölecek gibi yorgunum, derste resmen uyudum... Böyle durağan gözüken bir havam var ama hayatımın içinde öyle bir görünmez tempo var ki, tarifi gerçekten zor..
Bugün hava berbattı. Münübüste de uyudum. Huyum değildir. Saçlarımı kestirdiğimden beri de kafam üşüyor. Münübüse kendimi zor attığımda berbat haldeydim! Ben uyurken, o soğukta bir de havalandırmayı açmış hıyar adam. Uyandım, öldüğümü sandım!

Nihayetinde annem yetişti imdadıma. Ada çayı yaptı, öncesinde de çorba ısıtmıştı. İçimin ısındığını hissediyorum.

Dünya yeniden güzel gibi. Tek sorunum burnumun akması. Sile sile de kurutacağım onu biliyorum ve acıyacak kenarları çok silinmekten.

Umarım çabuk geçer.
Duygusallık hastalıkları kötü etkiliyor çünkü.

Sudan çıkmış balık

2010-02-27T17:42:00.004+02:00

Kasabaya taşınalı üç ay olmuştu. İnsanlarla iyi geçiniyor, çiftliğime bakıyor, kır gezmelerine gidip, akşamları çardağımda rakı içiyordum. En güzel mehtap önümde, en güzel şiirler elimde, kendi kendime, kendi halimde...
Bunun hayalini kurarak kaybettiğim zamanlar kendime helal ettiğim zamanlardan.
Neyse, gündeliğe alıştığım, insanlarla mangal yaktığım geceler birbirlerini kovalıyordu. Tek sıkıntım, göl tarafında toplanan insanların balıklara yaptığı işkenceydi. Hayvanlara da kötü davranıyorlardı...
"Yeni olmak" böyle yerlerde insanların karşılaşabileceği en kötü şeylerden. O yüzden balık tutuyordum bende.
Her tuttuğumu geri atıyordum... Garip geliyordu herkese ama, bilmedikleri şeyler vardı. Balık hafızası 5 saniye, kancalar canlarını acıtmıyor, çabuk ölüyorlar gibi inançlar yıkılması gereken tabulardandı. Balıkların canı acıyordu çünkü... O yüzden, öğütler gibi, öğretmeye niyetleniyordum tuttuğum balıkları geri atarak tekrar yakalanmamayı. Sürdü bu. Üç ay, o kadar çok balık yakalayıp, o kadar çok geri atmıştım ki anlatamam. Ve, bana inanmayanların, bana gülen insanların, artık oltaları ellerinde, üzgün üzgün evlerine döndüklerini görüyordum. Kova kova balık taşıdıkları günleri birbirlerine anlatıyorlar, beni kötülüyorlardı.
Balıklar ise nispet yapar gibi yukardan bakıldığında salına salına yüzüyorlardı.

Bunu öğretmiştim onlara çünkü, sudan çıkmış balık nasıl olunuyordu, 3 ay önce biliyordum...

Arkadaşlar, gerçekten deneyin. Düşünün sudan çıkmış bir balık olmayı. İnsan çok rahat girebiliyor o psikolojinin içine...

Volkan KONAK

2010-02-26T23:45:00.002+02:00

Kuzeyin Oğlu. Can, yürek, şah damarı. Böyle bir keyif yok, böyle bir neşe, böyle bir sarhoşluk yok. Dinlerken, izlerken, şiirlerine, şarkılarına katılırken, ıslık çalarken şarkılarına... Yok böyle bir yürek hissi.

Sanatçı budur işte, aydın, cesur, mert, dürüst, müzik yapan, paylaşımcı, yüreğini ortaya koyan...

Kıt kelimelerle anlatılmaya çalışıp tıkandığın kişidir gerçek sanatçı. Böyle döne dolaşa aynı kelimeleri söyletendir.

Volkan Konak, candır.

İnsanın kendini tarif edemediğine şahitlik

2010-02-25T00:47:00.002+02:00

*Duvara dayalı şekilde unutmuşum elimi. Koşuyorum bir yandan. Ellerim kanıyor, derim soyuluyor, kemiklerim kıvılcımlanıyor.

*Bu sessizlik o yüzden işte. "Nedendir bilmiyorum" değil, biliyorum. Yapacak ne var ama?

*Limit aşımına uğramış bir kalp, en sessiz çağlarını yaşayan bir kalp, kendi içinde kendisine bir yoldaş yaratmaya çalışan bir kalp.

*Deli gibi eğlenmek istiyorum. Sonra bir kapı çalmak... Bir kızın açmasını istiyorum o kapıyı. Girmek içeri, kapatmak ağzını, anlatmak kendimi... Düzeltmek her şeyi... Yanlış bildiği her şeyi değiştirmek. Günahsız olmadığımı ama hata yapmayı sevdiğimi anlatmak. Zayıflıklarımı, üzüntülerimi, hislerimi belki. Konuşmayacak, konuşursa sesinden etkileneceğim biliyorum. Sonra bir şarkı dinlemek onunla. Öpmek son kez, ölmek arkasından...

*Mekanlarla insanları bağdaştırdım. Yeni bağdaştırmadım, hep böyleydi... En güzel yerlerde en güzel kişiler yok maalesef.

*Kelepçeler gömdüm mezarına. Bir şiir okudum kan damlayan parmağımdan mezarını göstererek. Attila İlhan 34 FN 346. O şiirdeki kan ile birleşti kanlarımız.

*Hata yapmaktan yorulan insan yanlış yapmaya mahkum adamdır.

*Saçmaladığım için özür dilerim.

Bu yazıyı ne zaman okursanız okuyun, iyi geceler diliyorum..

Zülfü Livaneli'yle Siyaset Meydanı... Alpay Erdem ile röportaj....

2010-02-19T21:31:00.003+02:00

Nefes alamıyorum kaç gündür. "Gökmen ne yapıyorsun?" diyorum kendi kendime. Dün yani 18 Şubat günü için Alpay Erdem ile sözleşmiştim. Okuyucular bilir, asıl röportaj geçen hafta olacaktı ama talihsizlikler yüzünden erteledik. Dün işte "beklenen" röportaj gerçekleşti. Nasıl mıydı? Harika geçti... Çok hoş sohbet. Zaten okuyan bilir az çok. Ya da tahmin edebilir...
Röportaj içeriği hakkında çok konuşmuyorum çünkü günü gelince okulun sitesinden paylaşacağım... Ondan önce de gazeteye girmesi gerek tabii.

O günün gecesi. Şöyle oldu öğlen; Üstad'ın arkadaşıymış "Veda" filminde Atatürk'ün son halini oynayan adam. Adam diyorum çünkü kendisi bir oyuncu değil, gazeteci... İsmi de Burhan Güven. Neyse, "Akşam Siyaset Meydanı için burda, git görüş, randevu al, zaten benim arkadaşım..." dedi. Ben de akşam Alpay Erdem röportajım olduğu için yetişememe korkusuyla Funda'ya topu attım. Onun da gidip gitmeyeceği belli değildi akşam Siyaset Meydanına... Olay kaynamak üzereydi. Alpay Erdem'in gösterisine kalamadım o yüzden. Direk olarak Beşiktaş'a geçiyordum ki, bir baktım Funda'da durakta. Beraber geldik Beşiktaş'a salona girdik...

Ara verildiğinde Burhan Güven ile telefonlarımızı alıp verdik. Pazartesi için sözleştik. Funda ile kesin konuşmuş değilim ama sadece fotoğraf çekeceğim sanırım.
Neyse artık, en önemli olayı anlatmak için sabırsızlanıyorum...

Zülfü Livaneli'yi hepiniz tanırsınız. Düzgünlüğü, sadeliği, adamlığı, doğruluğu... İnsanın içinde barındırması gereken tüm erdemleri barındıran nadir insanlardan olan Livaneli... Dün atladım sahneye, gittim yanına, "Sevgiler hocam" dedim. Kocaman da güldüm. O da güldü, "Sevgiler" dedi... Fotoğraf istedim ve çekildik.

Böyleydi işte. İki güzel iş, arka arkaya... Sanırım düzlüğe girecek hayatım tatilden sonra. Girsin de zaten. Ah güzel gün ah...

Zülfü Livaneli fotoğrafını paylaşmıyorum. Ama Alpay Erdem röportajından bir kare paylaşıyorum. Ne yazık ki kötü çıkmışım...

Eşikleri geçemeyenler...

2010-02-17T16:09:00.003+02:00

Kaç yaşında olmak isterdim? İnsan bazen eşiklerden atlıyor. Kararsızlıklar içinde ya bir an önce büyümek istiyor ya da çocukluğundaki masumiyete sonuna kadar teslim olmak istiyor. Az önce bahsi geçti ve gerçekten düşündüm. Hangi yaşta olmalıyım?

Aslında insanı eşiklerden eşiklere atan şey insanın içinde bulunduğu durum. Düne kadar işine arabasıyla gidip gelen, bir masası olan, emrinde muhabirlerler olan bir editör olmak isterdim... Uyandım... Sanki 11 yaşındaymış gibi yüzümü yıkamaktan kaçar gibi, ilkokula yeni başlayan 7 yaşındaki çocuk gibi, yataktan çıkmak istemeyen yorgun bir üniversiteli gibi...

Aslında uyarılmam gerekiyormuş farkına varmam için bunun. Kendime kapılar açmalıyım şimdi. Sanıyorum ki en çok farkında olduğum şey bu. Çünkü "bu" zamanın farkındalıkları ile geçilmedi "o" yaşlar... Geçmişi özlemek ve iyi bir geleceğe uzanma çabasının biliyoum ki "tam" ortasındayım. Ne geri gidebilirim, ne ileri...

Kısacası, içinde bulunuğu zamanı yaşamalı insan. En dolusundan, en gözü açık şekilde...

Böyle yaşamalı...

Atatürkçü blog yazarlarına çağrıdır...

2010-02-15T18:15:00.003+02:00

İsteğimdir. Kırmaz iseniz çok mutlu olurum... Atatürk'ü neden seviyorsunuz? En çok neden minnettarsınız? Fotoğrafını gördüğünüzde ne hissediyorsunuz...

Bunlar yanıtlanması gereken sorular değil. Sadece örnektir.
Yazacağız şeyleri kendi sayfanıza yazarsanız daha edici olur. Zaten birbirini takip eden arkadaşlar kimin ne yazdığını görüyor. Yazının sonuna ise bu zincire bir hatırlatma eklerseniz "sende yaz okuyucu" diye, daha daha makbule olur

Sevgiler hepinize..

Hangi yıldayız?

2010-02-15T17:34:00.001+02:00

Nefret ettim. Ayakkabılarım çalındı kapının önünden. Ne kadar kötü düşününce...
Büyük şerefsizlik gerçekten... Gitti emektarlarım...

Üzüldüm...

Sevgililer günü...

2010-02-15T00:07:00.002+02:00

Tüm eski sevgililerimin ve Galatasaray'a ve sarı-kırmızıya aşık tüm taraftarların sevgililer günü kutlu olsun.

Boynun tutulacak geçmişe bakmaktan

2010-02-13T15:25:00.003+02:00

Aşağıdan bir çekiç sesi geliyor. Önüm 400 metre yol ve o yolun bitiminde ikiye ayrılan başka bir yol. Arabalar, insanlar, tanımadığın suratlar... En yakın semtinde tanıdık bir yüz görmek güldürür seni. Bir selam, bir güler yüz... Arıyorsun sende. Başladığı yere döner insan her zaman. Sen, başladığın yere dönmek istiyorsun ama orada kimse tanıdık değil. Ve, herkes ben değil orada. "Bir kez yıkandığın nehirde yıkanamazsın bir daha" derken haksız mıydı Heraklitos ?

Öyle değil işte. Döndüğünde uzun saçlı kız, çok başka birisi olacak. Belki ben hiç çalamayacağım o tahta kapıyı, demirliğin arasından müsait elimi geçirip.

Öyle değil işte. Bir daha o kıvır kıvır saçlı kıza bakamatacağım arkamı defalarca dönüp.

Öyle değil. Defalarca yüzüne baktığımda kendi yüzümden utandığım kıza bakamayacağım o gözlerle ve yüzle. Belki aynı yüzü bile göremeyeceğim baktığımda.

Değil işte. Bunlar gibi, yüzlerce şey var arka arkaya gelen, olan, olmaya devam edecek olan.

Bir araba daha geçti.
Yağmur az önce durdu.
Sokaklar kuruyacak.

Akacak hayat ve senin arkaya bakmaktan boynun tutulacak. Yüzlerce insan olacak arkandan gelip önüne geçecek olan.

İşin kötüsü, arkaya baktıkların bile olmayacak hayatında...

Onları görmek için bile kafanı çevirmek zorunda olacaksın ama...

İçimde patladı...

2010-02-11T17:04:00.001+02:00

Cici dergisinin kapanması üzerine bir yönetim görüşmesi engeli... Gökmen iptal, röportaj da 1 hafta ertelendi... Geçmiş olsun...

Röportaj yolları taştan...

2010-02-11T16:42:00.003+02:00

Gökmen boş durmuyor. Harbiden tatil falan demeden didindiğimi fark ettim. Çalışmalarım meyvesini verdi, bu akşam Uykusuz yazarı Alpay Erdem'le röportajım var.

Bir sevinç duyurusudur.

Hayat içinden çalındı mı hiç?

2010-02-11T00:34:00.003+02:00

Hayatı çaldılar mı içinden hiç senin? Heyecanlarını gözlerinden alıp, başka bir ele bıraktılar mı? Buz gibi bir umut muydu soğuk tutan parmak uçlarını?

Sen de bilmiyorsun. "Sevap kazanmak için" değil mi aldığın nefes ile ısıttığın bir kadın eli? Aldığın oyuncak oğluna, uçak hani, plastik olan...

Yaşıyorsun insan.
Sevaplarım günahlarımdan çok olsun diyorsun. Olmaz işte.

Bilmediğin günahların var. Seviyorsun, sevmiyorlar. Sevmen günahtır aslında seni sevmeyeni. Kendine işlediğin bir günah...

Bir cinayettir ayrıca.

Günahtır bunlar. Sana göre bunlar günahtır.

Ama ona göre, buna göre değildir günah bunlar.

Allah'a inanmamak günah değildir onlar için. İçki içmek günah değildir.

Bir kadın çağırıyor da gitmiyor isen, odur günah!

Yaşayacaksın insan. Önünde bir pul dağılana kadar yaşayacaksın. Bir nefes, bir ses, bir görüntü kaybolana kadar.

O görüntü zaten, tek görüntü olacaktır hayatında olan o güne kadar.

Ve, haklıdır Oscar Wilde: herkes, öldürecektir sevdiğini.

İyi ki doğdun Didem!

2010-02-09T00:15:00.002+02:00

Okulun Atatürkçü Düşünce Kulübünde tanıştık. Böyle sessiz sakin oturur, bişeye karışmaz, ne denirse başıyla onaylardı... Çirkef olduğunu, millete nasıl çemkirebildiğini gözlerimle sonradan gördüm. Her iyinin içine saklanırmış ya bir kötü, yadırgamadım... "İyidir yinede" dedim. Gel zaman git zaman, yakınlaştık.. En güzel çayı, en güzel hazır çorbayı, en güzel salçasız makarnayı, en güzel içip tadına bakamadığım türk kahvesini o yaptı. En güzel cipsi de seçti. Çaydanlığı en güzel o taşıdı. Benimle KFC'ye o geldi hep. Laf arasında da olsa, hissettirmeye çalıştım ona hep değerini... Son 3 ay içinde birbirimizi görmediğimiz gün sayısı iki elin parmaklarını geçmez. Ders arasında, ders çıkışlarında, kahve içmelerde, Umut'uma gitmelerde, içmeye gitmelerde, Çanakkale yollarında hep oldu.

Boşaldığı zaman içimi silip süpürecek bir yer kapladı Didem. Az zamanda güven, sadakat, arkadaşlık, dostluk, iyilik sağladı.

Annesini kesinlikle es geçemeyiz! İkinci annem o benim! Gül annem! Ailenin ne kadar önemli olduğunu, bir çocuğun annesinden "iyi" etkilenip, en güzeli ve en doğruyu öğrenmesinin imkansız olmadığını öğrendi. Pamuk gibi annesi olup, ona dakika başı bağıran evlatların yüzünü kızartacak bir çocuk oldu. Bu Didem'i de tanıdım ben.

Sanırım sadece öğrenci Didem'i tanımadım. "Çalıştım" derdi hep. Bir kez bile görmedim. Okula gidilse görülebilir ki, kimse Didem'den not istemiyor...
Neyse, uzatmayalım, çemkirmesin.

Unutuyordum... Didem tam bir gebeştir. Formülize ettiğimde g5 olarak çevirmiştim. O bu harfi ve numarayı çok iyi bilir.

Böyledir Didem. Bunların dışında komiktir, sevecendir, sıcaktır, samimidir, düşüncelidir (sanırım en çok bu yönünü seviyorum)...

Bugün doğum günü O'nun. İyi ki doğdun canım.. İyi ki varsın buralarda.
Gerçi şu an memleketinde, İzmir'de, uzaklarda... "Az kaldı gelmeme farzediyorum" diyor. Geçen gün de, "Geleyim içicez heee" diyordu. 11-12 gün var daha gelmesine. Sanırım içini ferah tutmaya çalışıyor.

Ama gelsin. İstanhul, ben, Ece, Emil, Umut... Çok özledik.

Hüzünlü sevişgenler

2010-02-07T21:55:00.002+02:00

terin sandın yüzümden akanları,
gözyaşlarımdı onlar...
omuzlarıma, boynuma düşürdüğün kıvılcımlar,
kıvılcımların izleri ve sıcaklıkları var...
ve parmakların olmadılar hiç vücudumda gezenler..
kayıp bir kent insanıydılar, yol bilmeyen, yanılan sürekli...
öylesine dolaştığı bir sokakta gördüler başka ayak izlerini...
ve kalbime değerken kırmızı kurdalesi,
aralarına giren bir küçük resim miydi, resmin gölgesi mi...
rüyaydı bir kısmı,
sona yaklaşan bir nehir gibi hızlıydı herşey...
bir solukta galip, bir solukta memnun gülüyorduk ötekimiz...
aşkta severek sevişmek yoktu ama
sevişirken aşktı olan...
bir sonucu vardı son noktada: iki mutlu, bir mağlup...

Gökmen Kaya

Mutluluk için...

2010-02-07T00:47:00.002+02:00

Zeynep'i gördüm az önce. Msn'de online oldu. İletisinde de "Mutluluk ayaklarımın dibinde" yazmış. "Eğilecek misin?" dedim, "Ne için?" dedi... "Mutluluk için" dedim... "Mutluluğun bedelidir eğilmek" diye de ekledim. "Eğilirim" dedi...

Hayatta mutluluğu hak eden ve isteyen bir insan tanımanın ve mutlu olmak için gerekeni yapabilecek birisini "net olarak" anlayabilmek şerefine nail oldum.

Yalnız yaşamaya çalışan adam...

2010-02-05T15:22:00.003+02:00

İzmir'de üniversite kazanmıştım. Kazandığım an dahil olmak üzere, bir sene boyunca sürekli çıkacağım evi düşündüm çünkü ilk senem yurtlarda geçmişti. Bir sürü arkadaş edindim kendime yurtta. Kiminin diş macununu, kiminin şampuanını, terliğini falan isteye isteye herkesle arkadaş olmuştum. Oda arkadaşımın adı Kenan'dı. Sürekli ekonomi kitapları okuyor, hayat üzerine düşünüyor, kendi söyledikleriyle çelişiyordu. Bir gün, "Abi, ilişkilerde şunlar şunlar çok önemlidir. Böyle yapacaksın. Özgürlük en önemli şeydir" falan filan diyor, sevgilisiyle yaşadıklarını günlüğüne yazıyordu. İstiyordu ki, her gün güzel geçsin, takılayim falan filan... Yine bir gün tam böyle konuşurken özgürkçü Kenan birden aslandan kediye bir mutasyon yaşadı. Ani mutasyon sürecini gözlerimle gördüm. "Ama sevgilim... Neden ki... Bence yanlış biliyorsun..." diye diye dil döküyordu. Onu kapanlara kıstıran, her dakika arayan, tuvalette bile rapor verdiren sevgilisine rağmen kendi kendine özgürlükçülük oynayan Kenan, kendine Fransız Devrimi'ndeki gibi yandaşlar, yoldaşlar hatta kitleler bulmayı planlıyordu. O yüzdendir ki, her doğrulanacak bir şey olduğunda kulağına ilk telefon dayanılan bendim. "Evet Aysuncum, tabiki canım, haklısın.. Kenan mı, yanlış biliyorsun, öyle bişey imkansız olmaz" diyordum. Bazen sıkılıyordum, sadece kafa sallıyordum... Tabi bu görünmüyordu. Sürekli "Gökmen, Gökmen alooooo" diyordu.
Bu arada Aysun, Balıkesir'de yaşıyordu. "İzmir'i kazanacağım" diyor, başka bir şey demiyordu. Çileden çıkıyordum. Çıktığım tüm çilelere de Aysun'la her konuştuktan sonra döneceğime dair söz veriyordum.
Acı tatlı, güzel, heyecanlı bir seneyi geride bırakıyorduk. Tatil olduğunda Kenan, Aysun'dan bir şekilde ayrılmıştı. Yurt odasının duvarlarında "Aysun" diye inleyen sözlerin yerine, artık hıçkırıklar yankılanıyordu.
Ne mutludur, ne güzeldir ki, bunlar da geçti. Sene bitmişti, eve çıkıyordum. Bu arada, yazar olmak hayali ile okuduğum edebiyat bölümündeki hevesim kaçmıştı. Toplasan 3 hikayem yoktu. Oysaki, sessiz sakin yerlerde çalışmak istiyor, bir şeyler üretmek, hocalarıma göstermek, yayın evlerinin kapısında aşınmak istiyordum. Olmuyordu ama olacaktı. Hep kendimi bu yönde tuttum. Dirayetimi bu koruyacaktı.
Okuldaki 2. seneme gelmiştim. Tatilde Kenan'ın ısrarlarını kıramayarak, onu bir türlü atlatamayarak eve beraber çıkma konusunda zorla da olsa ikna oldum. Bu arada Kenan'la normalde ayrı şehirlerde yaşadığımızdan haberdar değildik fazlasıyla. Meğerse Aysun İzmir'i gerçekten kazanmıştı. Sonradan olacaktı haberim ama, bütün ders notlarıma da talipti kendisi. Ayrıca, Kenan'la barıştıklarından haberim yoktu.
İkinci sınıfımdaydım, evimdeydim, her şey pembe gözüküyor, akraba çocukları kıskanıyor ve örnek gösteriliyordum. Zamanla Aysun geldi. Kenan hiç gitmedi ona. Hep Aysun geldi. Aysun'un gelmeleri gitmemelere dönüştü ve sürekli olarak etrafımda viyak viyak zıplayan, aynı çiçeğe konmuş arı gibi didinen, kreş çocuklarının oyuncak yüzünden ettiği kavgalar gibi tartışan, birbirine giren bir çift evime resmen yuva yapmıştı.
Önümde geçen seneden üç dosya kağıdı vardı, üçü de boştu...
Ben onlara bakarken, Aysun ağlaya ağlaya kendisini tuvalete kitliyordu....

Kar, bulut, deniz, yeşil, gri, kırmızı, şiir...

2010-02-04T22:46:00.003+02:00

Asıl mesele kar değil aslında... Dün dışarı çıktım günler sonra... Denizi gördüm. Hiç bu kadar yeşil görmemiştim. Mavinin her tonunu Ölüdeniz'de derinlere yüzerken gördüm. Dünyanın en güzel suyuydu o. Ama bu başkaydı. Yemyeşildi.
Sonra ilerledim sahilde biraz, karşı kıyıyı karla kaplı gördüm. Kendi kıyısının karına böyle bakamıyor insan. Böyle uzaktan, yukarıdan... Süperdi. Karlar, binalar, çatılar, ağaçlar... Ve kuşlar tabiki... Uçuyorlardı ama sadece uçmak için değil, dans eder gibi. Karabatakları da gördüm. Resmen oyun oynuyorlardı suyun içinde yemin ederim!

Ya daha önce hiç bu gözle bakmamıştım, ya da böyle olmamıştı, yeşil, mavi ve kuşlar...
Akşam da gökyüzünü kıpkırmızı gördüm. Ölen güneş, gri bulutlar..

Ve ellerimde poşetlerim vardı. alışverişe çıkmıştım. İnsanı gerçekten mutlu ediyor. Kadınlara özgü bişey değil -miş... Gömlek aldım yine, bi de kot.. Akşam o yorgunlukla bir çay demledim.. Müziğimi açtım... Şiir bile yazdım dün ben... Belki ay olmuştur yazmayalı.. Hatta koyup koymama konusunda kararsız kaldım, kıyamadım en sonunda..

Eli mandalina kokan yazar

2010-02-02T01:39:00.002+02:00

İstanbul'daydım. Yazar olmak için, gözlem yapmak için geldiğim şehirde bir otele yerleşmiştim. Kabul ediyorum ki, insanları ve çevreyi çok garipsemiştim. Resepsiyondaki adam köylüm çıkmıştı. Benim yazı yazdığım uzun gecelerin arasında ara sıra geliyor "Koçum mandalina ye, hava soğuktur" diyor, sonra yine gidiyordu. Benim üzerinde deli gibi uğraştığım biricik karakterlerimi piç etmişti kendi kendine. Hakan adlı karakterim mesela gül almak için evden çıkıyordu ama Recep abi yüzünden canı yolda çiğköfte çekiyor bir yerde yiyor, sonra çiçek almaya gidiyordu. Üstelik karakterlerim de Recep Abi gibi tam gavat olmuşlardı. Ağızlarına bir sakız atmayı akıl edemiyorlardı. Recep abi herşeyi değiştirmişti kısacası. Bazen an oluyor, selam veren insanlardan nüfus cüzdanlarını istiyordum. Üstelik o kırık dökük otelin lobisinde otururken, selam veren insanlara. Başbaşa oturup TRT seyrettiğimiz insanlara. Bir yandan da onların söylediklerine eğiliyordum. Ne derler, ne yerler ne içerler, ne konuşurlar. Kötü çıkan yemeklerden başka bişey söylemiyorlardı. "Sizden ilham olmaz, sktirin gidin!" dedim içimden. Neyse, sürekli yazıyordum ve altılıdan yatıyordum. Öyle bir dönemdi. Ama olsundu. Yazıyorumdu, çiziyorumdu. Aklımın almadığı bir nokta vardı: Altınarap atı neden birinci gelemiyordu hiç? Yem mi yemiyordu düzenli? Jokeyi kilo mu alıyordu itoğlu it. Bunu sürekli kafama takıyor bir yandan da yazıyordum. Hatta bir gün otelden çıkıp İstiklal caddesinde bir bara gittim. Recep abinin "havalar soğuk" diyerek verdiği mandalinalardan vardı iki cebimde. Tekini yedim. Baktım ki güzel, diğerini de yedim. Kabukları cebimdeydi ama. Söz vermiştim, sobanın üzerine koyacaktık. Neyse, bir bara girdim. Rock müzik var içerde. Kafasını sallayan onlarca adam. Siyah elbiseler falan filan. Leş gibi ter kokuyodu. Kafamı bi kaldırdım, her yer kocaman televizyon dolu. her televizyonda atlar koşuyor müzikle alakalı. Alakalı dediysem, ritm tutar gibi işte. Bir bira içtim. not defterimi çıkarttım, notlar alacaktım ama olmuyordu. Aferdersiniz ama kafam düdüklenmişti. Ve bütün atlar bana Altınarap'ı hatırlatıyordu. Onlar gibi koşamıyordu bir türlü hayvan. Neydi derdi. Avrupalı'nın atı koşturadursun, bizimkiler uyusun. Ne kötü. Neyse, Bursa'ya dönüş günüm yaklaşmıştı ve İstanbul gitgide benim için boşa akan bir musluk gibi duruyordu. Faydalanamamıştım. Sabahları Recep abinin sesiyle uyanıyor, öğlen mandalina yiyor, at yarışı seyrediyor, akşam kağıdı önüme koyup mal mal yazmaya çalışıyordum. Bir süre sonra otlede bir hareketlilik oldu. Otele bir kadın gelmişti. Nasıl anlatsam, benim yaşlarımda, güzel, bakımlı... Kumral, ela gözlü, kocaman dudaklı... Bu kadına aşık olacaktım. Yazar ve şahir ruhumla ön plana çıkıp kendisini etkilemeyi düşünmüştüm. Sonra vazgeçtmiştim ama yine de yapmıştım. Daha doğrusu yapmaya çalışacaktım. Bir gün kapısını çaldım, gözlüklerimi çıkarttım, güzel gömleğimi de giyinmiştim üstelik. Kapıya dayanmıştım. Diyeceğim ilk şey belliydi, "Günaydın". Peki sonra, sonra ne diyecektim? At yarışı oynar mıydı, mandalina sever miydi, hangi takımı tutardı, hiç rock bar'a gitmiş miydi acaba? Kapıyı çalarken "Ulan, günaydın diyeyim, gerisi gelir" dedim. Çaldım, kapı açıldı, Recep Abi geldi. "Çoraplarınla donların yıkamadan geldi. Bu delik donu hele nasıl giyiyorsun" dedi. Böyle elimi mis işareti yapar gibi yaptım. "Bak Recep Abi.." diyecektim, fırsat vermedi. Konuşmaya devam etti. Utandığım için ve nasıl yırtacağımı bilmediğim için (ki yırtacağımı yırtmıştım) o an don mevzusundan sonra "İğne iplik isteyecektim" dedim. "Yok" dedi, kapadı kapıyı. Başlamadan biten bir aşktı bu. Beni sevse, Veli Efendi'ye giderdik, İstiklal'de yürürdük, hani o gördüğüm bir çift sevgili vardı, kadın adamın arka cebine elini sokmuştu... Öyle bile yapardık. Düşünüyordum. Buradan yola çıktım. Süper bir erkeği kaybettikten sonra bir kadının başına gelenler konulu bişey yazacaktım. Delik donlarımı ve çoraplarımı aldıktan sonra ağlaya ağlaya odama gittim. Hemen başlamalıydım. Yüzümü silmek istedim, ellerim mandalina kokuyordu...

Boşa oksijen..

2010-02-01T23:55:00.002+02:00

Bu aralar tam gebeşim sanırım. Okulum tatil. Sabah 4'te yatıyorum, öğlen 1'de kalkıyorum. Kahvaltı, gazete oku, biraz tv izle... Saat oldu 4 zaten. O saatten sonra "Gün bitti" diyorum. Üst üste 3 gündür oluyor bu. 3 gün önce de kötüydü zaten bazı şeyler. İyi başladı, tuhaflaştı, tökezledi, yıkıldı sonra...

Ne kötü insanın kendisine söz geçirememesi. Bir yerde tıkanıyorum. Kendime de var, yalan değil. Ama daha çok karşımdakileri üzüyorum... Kimseye bir yararı olmayan insan, şunu diyor bir müddet sonra: "Neden yaşıyorum?"

Bu arada, kesinleşti ki, alttan ders bırakmıyorum. Fotoğraf makinam var elimin altında. Git, fotoğraf çek, arkadaşlarınla görüş, uyuşuk olma, kendine gel, bişeyler yaz, bişeyler üret... Yok ama. Sevmiyorum kendimi. Hasat yapıldıktan sonra dalda unutulmuş tek mandalina gibiyim.

Kendimden hiç memnun değilim açıkçası. Sinir oluyorum kendime. Biraz içip dağıtmam lazım.
Kitap okumam lazım. Bişeylerle uğraşmam lazım ! Sıkıldım !

"Tel sarar kızıma tel sarar..."

2010-01-29T23:38:00.003+02:00

İnsan bazen çok tuhaf şeyler yaşar. Tuhaflıkların da derecesi vardır ama değil mi? Vardı. Önce ruhum içimden çekildi gitti. Birsen Tezer, "İstanbul" dedi, hatırlamıyorum gerisini..
Sanki yanımda başkasını ve beni aynı derecede seven bir kız ağlıyordu bir şiire. Bakıyordum uzun uzun gözlerinden düşenlere. Sarılıyordum. Kayıp gidiyordu herşey.
Her sarıldığımda sıkıp içime sokmaktan çok ıskalıyordum bişeyleri... Öldürdüğünü unutmuşum bir kuşu çok sıkmanın avuçlarında...
Düşünmeden davranmanın acısı da, sonradan gelir değil mi ? Sonradan geldi evet...

Ama emindim içimi güzel güzel döktüğüme. "Anlıyorum" diyor, bana hak veriyordu sanki karşımdaki küçük kız. Seviniyordum çünkü kendimi anlatabilmenin, üstelik anlaşılabilmenin huzurunu, gururunu yaşıyordum. Bir oyundan bir sahne değildim. Değildik. Hiç olmadık! Başka başka maskelerle gelmedim demir kapına.. Bardağından su içerken maskemi çıkarıp kapı koluna asmadım mutfağının.

Kırıldın değil mi ? Tamiri zor olan bir oyuncak gibisin şimdi. Kendi halinde, benim sevmediğim şarkılardan birisini dinleyerek düşünüyorsun belki. Belki de eşlik ediyorsun, gözlerin doluyor, bir şiir okuyorsun, şiirde bir baba kızına tel sarıyor...

"Tel sarar kızıma tel sarar..."

Bana kızıyorsun belki. Belki değil kızıyorsun...

Çok istediğin bir anahtar var elinde sanki. Bir kapıyı kitleyip gitme lüksün, gücün var... Ama bunu üzülerek yapıyorsun.
Sevinç ile hüzün, acı ile neşe, ağlamak ile gülmek arasında gidip geliyorsun.
Yanlış bir karar almaya gidiyorsun küçük kız..

Birgün uyanıp üzülmeni istemiyorum. Bir şehirden, İstanbul'dan, kıtandan, evinden... Neresi olursa olsun, kaçarak gitmeni istemiyorum benden.

"Söyledim gideceğimi" diyeceksin. "Duymadım" diyeceğim. Duymadığım için...

Masayı kendin toplayacaksın. Zaten hep kendin topladın. Yatağını açtın, uyudun.... Uyudun mu sahiden?

Rüyana girdi bir adam.

"Tel sarar kızıma tel sarar..."

Aşk at mıdır ? Topal bir adam mıdır ?

2010-01-25T17:10:00.003+02:00

İki yanımda iki melek var. Etrafımda uçuşup, rüyalarıma girip, yollarıma çıkıp bişeyler anlatıyorlar kollarımdan çekiştirerek sürekli...
İçimdeki susmayan ses "İmkansızı iste" diyor. Ama isteyemem ki bile bile. İmkansız neden istenir ki hem ?
Kolları yoruldu meleklerimin. Bana dua edenlerin. Dilleri yoruldu ısrar edenlerin...
Rüyalarımda sağa sola uçup dikkatimi çekmek için, hızlı hızlı çırpınan kanatları dinlensin diye oturuyor şimdi.

Soluklanıyorum bende. Bir suç işlemeye gider gibi, işlemiş ama saklanıyor gibi, vicdani bir kavga yapıyor gibi, çığlık ata ata kaçıyor gibi.. "Ne yapıyorsun Gökmen" diyorum hep.

Durmam, kendimle konuşmam, sessizce oturup çenemi kapamam gerek.

Bu arada, nedir aşk ?
Koşan bir at mıdır,
Topal bir adam mıdır... ?
Topal olduğu için ata binen adam mıdır ?
Atlar hep ölür mü ?

......
Yine başladılar. Kulaklarımı tıkıyorum. Kendimi seviyorum...

Uğurlar olsun...

2010-01-24T13:12:00.003+02:00

"Kimi ölüler bize ne kadar yakın, yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü."

Uğur Mumcu

"Bir pazar sabahıydı, Ankara kar altında... Zemheri ayazıydı, yaz güneşi koynunda... Ucuz can pazarıydı, kalemim düştü kana, kalemim düştü kana... Uğurlar olsun, uğurlar olsun... Hüzünlü bulutlar yoldaşın olsun.."

Daha kötüdür devamı. Hep üzer. "Kan doldu gözlerine..." gibi. "Şarapnel parçaları, saplandı yüreğime..." gibi.

Tertemiz bir adamdı. Karanlık ondan çok korkardı... O kadar iyi anlıyorum ki onu... Ve tuhaftır, onu öldüren şerefsizi de anlıyorum. Korkarlar çünkü bu ülkede doğruyu söyleyenden. Sevmezler. Ya arabasına bomba koyarlar, ya da yaklaşıp sinsi sinsi ışıklarda durduğunda, sıkarlar kurşunu!

Şimdi bu işler değişti tabi. Artık yeşil kollu canavarın çalışma yöntemi çok değişti. İçeri atıyolar artık. Susmazsan suçlusun...

Şimdi bile korkuyorum ben aslında biliyor musunuz? Acaba Yılmaz Özdil evine kolay gidip geliyor mudur? Tehtit ediyorlar mıdır Can Ataklı'yı ? Siyah arabalar içinde, bir köşede kıstırıp kafasına sıkmak için plan yapıyorlar mıdır Nihat Genç için ? Ya oktay Ekşi, düşünmüş müdür birileri torununa oyuncak alırken dayamak kafasına silahı ?

Korkuyorum. Hassasiyetimi bu denli geliştiren sadece gazetecilik öğrencisi olmam değil. Düşüneni susturan, hapislere atan, süren, şiir yazana karşı çıkan, şiir yazdığı için kovulan adamlar var çünkü... 40 dilde şiirleri var Nazım'ın, kendi ülkesinde kendi dili ile yasak değil miydi ?

Sanıyorum ki, iyiler gerçekten çok yaşamıyor. Çünkü her bir isim yazdığımda bir tane daha geliyor aklıma. Atila İlhan... ? Neler söylediler arkasından ölünce ?

Bugün 24 Ocak, Uğur Mumcu'nun, karanlığa mum yakan güzel adamın ölüm yıl dönümü... 17 senedir üzülüyoruz ama 17 sene arkasından aynı korkularla yaşıyoruz...

Sormak lazım, bu kadar çok mu korkulur aydınlıktan ? Korkuyor yarasalar. Kör olacaklar çünkü aydınlık olursa.

Bugün aklımızdan geçen, isimsiz korkuları yüreğimize katmadan yaşamak günü. Gerekirse de feda olmak bu yolda...

Ne diyor Nazım üstad ötesinden, "Sen yanmasan,

ben yanmasam,

biz yanmazsak,

nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa...?"

Güzel bir şiir ...

2010-01-23T22:49:00.000+02:00

"yedi kapılı teb şehrini kuran kim?
kitaplar yalnız kralların adını yazar.
yoksa kayaları taşıyan krallar mı?
bir de babil varmış boyuna yıkılan,
kim yapmış babil'i her seferinde ?
yapı işçileri hangi evinde oturmuşlar
altınlar içinde yüzen lima 'nın ?
ne oldular dersin duvarcılar çin seddi bitince ?
yüce roma 'da zafer anıtı ne kadar çok!
kimlerdir acaba bu anıtları dikenler ?
sezar kimleri yendi de kazandı bu zaferleri ?
yok muydu saraylardan başka oturacak yer
dillere destan olmuş koca bizans 'ta ?
atlantis 'te , o masallar ülkesinde bile,
boğulurken insanlar bir gece yarısı
bağırıp imdat istemişler kölelerinden.
hindistan 'ı nasıl aldı tüysüz iskender ?
tek başına mı aldı orayı ?
nasıl yendiydi galyalıları sezar
bir aşçı olsun yok muydu yanında ?"

Yazacaklarım ki bu.

2010-01-23T00:26:00.001+02:00

İtalyan kültür merkezinde okulun belgesel gösterimi vardı. 3.sınıf öğrencileri harika şeyler çıkartmış ortaya... Bunu yazacağım, ama sonra.

Bu kadar mı kalpsizsin başbakan ?

2010-01-21T11:54:00.001+02:00

Beyin ödemli, kanama var.

Akciğerler yapışmış, iltihaplı.

Kalp ileri derecede yumuşamış.

Karaciğer büyümüş, sarımsı.

Böbrekler taşlaşmış.

Dalak küçülmüş, kurumuş.

Mide yeşil safra dolu.

Bağırsaklar sert, şiş.

Kaslar gevşek, erimiş.

Deride dökülme var.

Sırtta çürüme.

Yılmaz Özdil'in bugünkü yazısından.. Bu okuduğunuz şey, açlık grevinde ölen birisinin otopsisi.

Tekel işçileri Ankara'da, bu yolda gidiyorlar işte.

Önce insanların yuvalarını yık, tencerelerindeki yemeği al, çocuklarınınn geleceklerini karart, sonra bir mutabakat aramak için bile sendikanın, işçilerin kapısını çalma.

Sana oy veren yandaşın, asıl bunları yapanlar vatandaş işte.

Küçük resmi değil, büyük resmi görün. Bu

Enis Batur: "Eskiden gazete okuduğumda ellerimi yıkardım, şimdi kafamı da yıkıyorum" demiş. Tekel işçilerine bir küçük haberi bırak, tek satır ayırmayan AKP yandaşı gazetelerden de tiksiniyorum.

Gerçekten kafa yıkatıyorlar artık insanlara!

Van minut başbakanım !

2010-01-20T20:08:00.003+02:00

Yırttınız kendinizi. Ne laiklik bıraktınız, ne millette huzur. 8 senelik iktidarda, toplam 731 kamuya ait araziyi, şirketi, limanı babalar gibi sattınız!

2002'de ekmek 40 kuruştu, bugün 1 ytl.
Tekel'in işçileri perişan. Açlık grevindeler...

Dün gibi hatırlıyorum, çıktın kürsüye, başladın söylemeye "utanmadan" "Yiğit muhtaç olmuş kuru soğana, bilmem söylesem mi, söylemesem mi ?"

Bugün markete gittim, soğan 2 lira 20 kuruş. Hakikaten, zor olanı yaptınız, soğanı yiğide muhtaç ettiniz.

Helal olsun.

Umarım seni beş dakika sırtında taşımaya dayanamıyıp atan at gibi silkelenir de, atar seni ve sizi sülük gibi sömürdüğünüz sırtımızdan!

Aynı Lambalar

2010-01-19T23:18:00.000+02:00

Kibritle oynarken yangın çıkaran sarsak yıllar
Bir daha hiç geçit vermeyen veda sözleri
Yılların sıradağlarında uzaklaştı bizden
Yüreğimizden kopup giden ayrılık trenleri
Biliyorum aynı lambaların aydınlattığı yalnızlıkta geçti
Aldatılmış duygulardan ayrı ayrı geçerek vardığımız korunaklı siperler
Senin içini ürperten geceleri ben duymadım mı içimde?
Hayat herşeyi alır sanırken
Oyunlarımızı ıslatan yağmurlarda kaldı
Bir bizim icat ettiğimiz saatler
İlk öğrenilen yalnızlık aslında geç keşfedilir
Dalgın resimlerin derinleştirdiği mazi
Gün gelip bütün zamanları ele geçirdiğinde
Anlarsın başkalarına giden bizden çalınmış günler
Ne zamandır buradayım
Gel öp beni
Neredeysen ve nasılsan önemi yok gel öp beni
Suyunu,uykunu,azığını uzun tut gel öp beni
Birbirimizi bağışlayacak,birbirimize yeni sözcükler bulacak,
Ölmeden önce yeniden görüşüp konuşacak yaşa gelmedik mi?
İkinci ufkun saatindeyiz şimdi
Gözlerim trenlerde,gel öp beni.

MURATHAN MUNGAN

Nereye gidiyorsun Gökmen ?

2010-01-19T20:47:00.002+02:00

Bunalımda falan değilim. Öncelikle bunu söylemeliyim. Takıldığım şey, insanların neden hep yağmurda ve karda şarkı söylediği, camdan dışar baktığı, sıcak bişeyler içtiği ortamlar oluşur.
Çok sevdiğim bir arkadaşımdaydım az önceye kadar. Başkadır yeri gerçekten. Konuştuk, dertleştik ve çok şaşırdım... İnsanın "onun bişeyi yoktur" dedikleri bile inanılmaz şeyler yaşayabiliyormuş. Üzüldüm, yardım etmeye çalıştım.. Umarım herşey güzel olur onun için.

Bugün yine son dönemlerde duygusal olarak yaşadığım ama kimseye tek kelime etmediğim çalkantılı dönem içinde kaldım. Kar vardı bugün. Hala var. Açtım müzik çalarımı, Cem Adrian-Nereye Gidiyorsun geldi sıradan. Hakikaten kendime sordum, "Nereye gidiyorsun ?"

Son 6 ayım hep belirsizlik. İnsanlar sevdim. Vazgeçtim. Haklı nedenlerim var mıydı? Bence vardı.

Dolu dolu da kelimelerim vardı az önceye kadar. Ağız dolusu, iddialı, koskocaman... Şimdi hiç birisi yok... Neden biliyorsanız bana da söyleyin. Tokat atın bana. Cesaret verin, küfür edin...

Neden insanlara nasihat verirken gözlerimin daldığını biliyorum..

Ama birşey yapamıyorum. Ama yapacağım birşey.

Bu sabah tavanı izledim

2010-01-17T13:00:00.003+02:00

Aslında mutluluk aramak, mutsuzluk aramak, kovalamak, kaçmak... Kendini öldüren bir dünyanın içinde ölümlü olmak. Kötüdür bu. Aynı yaşta olmayacak ama, arkamdan elbet ölecek birileri...
Şöyledir, mutluluğu ararsın, onunla kavga edersin ama mutlu olmadan mutluyu oynamadım mı hiç? Oynadım.

O kadar da önemli değildir mutlu olmak. Mutsuz olmak ya da... Gülerken bir yandan yanaklarını sever gözyaşların bazen... Acı, üzüntü, sevinç, mutluluk... Karışırsın bazen insan. Senin doğan bu ama. Karışacaksın. Büyüyeceksin ve büyüdükçe kötüye gidecek hayat.

"Mükemmelim" diyeceksin bazen. Sabah kalkınca ağzın kokuyor ama..

Sana da hak vermiyor değilim. İyiler kaybeder. Bende kaybetmiştim iyiyken..

Çok şey gördüm daha ama aklımda kalmadı hiç birşey..

Yatar yatmaz uyumayıp hayalleri olan biri olarak nasıl duruyorsam, bekliyorsam ışıkları sokakların, evlerin.. Uyanır uyanmaz da terk etmiyorum yatağımı.

Saçmalamayı seviyorum.

Yaşayacaksın insan #2

2010-01-16T14:52:00.002+02:00

Yaşayacaksın insan. Umutsuzlanacaksın. Durduk yere gözlerin dolacak bazen. Aklında birisi olacak, yüreğinde birisi olacak, yüreğin ile aklın farklı şeyler söyleyecek ve kavga edecek... Sırt üstü düşen bir kaplumbağa geldi mi gözünün önüne ? Gelmeli bence...

Düşeceksin insan. Bir gün hiç hesapta yokken yakalarını silkerek uzaklaşacaklar senden. Bir kalp kıracaksın, kapıyı anahtarınla açacaksın bu yüzden... Kimse selam vermeyecek sana. Çayını koyacaksın mutfaktan, müziğini açacaksın, kitap okuyacaksın ya da bişeyler yazacaksın. "En yakınım" dediğin annen bile, o kadar anlamsız bakacak ki yüzüne, şaşıracaksın...
Akşam olacak, bir kaşığı oynatacaksın önündeki mercimek çorbasının içinde... "Bitse de gitsem ama içesim yok..."

Yaşayacaksın insan, sınavlara sokulacaksın... Başın derde girecek düşüncelerin yüzünden... Seyrettiğin filmlerden sorumlu olacaksın çünkü etrafındaki herkes aktör. Etüd edeceksin bunları.

Mutluluk için koştuğun hızda, mutsuzluktan kaçtığın hızda koşacaksın...

Kapıyı anahtarınla açacaksın, mutfaktan bir fincan çay alacaksın, akşamları bir tabak çorbanın içinde kaşığını yüzdüreceksin...

Her sınav böyle olsun

2010-01-14T14:37:00.002+02:00

İngilzce sınavım vardı. Geçtim artık garanti olarak. Dündü...

Bugün gazetecilik olduk, onu da hallettim..

Yarın görsel tasarımla ilgili bi sınavım var.. Dergi sayfası, gazete sayfası, bir kompozisyon istiyor.. Geçmem kesin, artık A için kasıyorum...

Sonra 2 gün aram var. Gökmen bu ara süper ders konusunda...

Haydi bakalım.

ALi Kırca Röportajı

2010-01-13T11:48:00.002+02:00

http://bilet.bahcesehir.edu.tr/?p=347 Ali Kırca röportajım.. Sanırım tıklanmayacak ama olsun.. www.bilet.bahcesehir.edu.tr 'den de ulaşılır..

66. Sone

2010-01-12T22:21:00.002+02:00

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,
Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.
Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,

Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,
Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,
O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,
Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru,
Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,
Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,
Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,
Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,
Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen' e 
Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,
Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

sheakspeare

Çeviri : Can Yücel